واقعیت این بود که من وقتی با شکم ورقلمبیده‌ی خودم توی آینه و رفلکس شیشه ها مواجه می‌شدم کمی باورم میشه که دارم مادر می‌شم و زود فراموش می‌کردم. حتی درد زایمان طبیعی و گریه های روزهای اولش حس مادرانگی رو در من برانگیخته نمی‌کرد و من هر روز بیشتر خودم رو سرزنش میکردم که چرا مثل بقیه سرشار از حس مادرانگی نیستم نکنه تا ابد اینجور بمونم و همه‌ی این ها با حرفهای اطرافیان در‌ مورد شیرخشکی شدن بچه‌م شدت پیدا می‌کرد که مادر بدی‌ هستم چون تو زمان بارداری تغذیه اصولی نداشتم
من مادر بدی هستم چون به بچه‌م شیر خودم رو ندادم
من مادر بدی هستم چون وقتی میرم بیرون دلتنگ بچه‌م نمی‌شم
من مادر بدی هستم چون بچه‌م بدون حضور من و حس من هم ساکت میشه
احساس مرگ میکردم
بی فایده بودن
ناکافی بودن
تراپی؟! غول افسردگی چنان منو در آغوشش کشیده بود که حتی جرات بیانش رو هم توی اتاق درمان نداشتم اما حالا که از اون روزا گذشتم می‌بینم تمام اینها از فشار روحی و روانی بود که تحمل کردم و من خیلی قوی بودم که گذر کردم پس «روز جهانی مادر مبارک خودم و تمامی مادرای هم شکل من»

چقدر حرفایی که زدید حال الان من هست.🫠.و من حتی فکر میکنم بچم اصلاً منو نمی‌شناسه و منو دوستم نداره

چقدر حرفات منه مخصوصا اونجایی ک میگی بچم بدون من ساکت میشه و دلتنگ نمیشی😭😭😭😭😭😭😭😭😭

چقد حرفای دل منه

خوبه که از اون روزها گذر کردید و چقد خوب که در موردش با شجاعت صحبت کردید مطمئن ام خیلی ها با همین حس ها دارن روزشونو میگذرونن و چقدر تحت فشارن
روزمون مبارک 💕🌼🍓

روزت مبارک مادر قوی و بهترین برای فرزندت🥰😍🥰

بچه ها پیام بدید به این ایدی روبیکا بیاید تو چالش رژیم فستینگ ۴۰ روزه از فردا شروع میشه dream_magic

اخ اره ولی نه به این شدت و اینکه تو داری ۱۰۰خودتو میذاری و این حرفا داره ازارت میده برای هیچی