دلم برای دوران بارداری‌م ، برای تکونای محمدحسین ، برای ذوقی که برای بدنیا اومدنش داشتم ، برای روزای اول زایمان و بوی نینی ، برای اون حس و حال اون موقع تنگ شده
از مجردی‌م عاشق بچه بودم همیشه میگفتم من پشت هم میارم ولی الان شدیدا میترسم ، از وضعیت کشور و اوضاع اقتصادی ، از عدم همکاری محمدحسین ، از اینکه تازه دارم به یه روتینی میرسم میتونم برم با محمدحسین بیرون هرچند که چالشهای خودشو داره سنش و من تمرین تاب آوری میکنم با بدقلقی ها و اخلاقای این سنش ، میترسم بچه بیاد دوباره بیرون و سفر و از خونه تکون‌خوردن و داستان کولیک و رفلاکس و تنظیم خواب و دندون و واکسن شروع بشه ، از طرفی هم میگم مگه میشه آدم بخواد شنا کنه و خیس نشه؟
همسرمم متاسفانه باید بگم زیاد گردن بگیر نیست ، میتونم به جرأت بگم ۹۰ درصد سختیای بزرگ شدن محمدحسین و من کشیدم از حموم بردن نخوابیدن مریضی هاش سختیای واکسن زدنش پوشک عوض کردن و از پوشک گرفتنش حتی یه ناخون ساده(تا حالا ناخون محمدحسین و نگرفته) ، تا همین چند روز پیش که خودم با سختی و کلی من بمیرم تو بمیری تنهایی بردمش آرایشگاه برای اولین بار (تو این مدت خودم کوتاه میکردم چون میترسید از قیچی ، بردمش آرایشگاه مخصوص کودکان)
خلاصه که عقل و منطق میگه آوردن دومی عاقلانه نیست ولی احساساتم شدیدا میخواد دوباره مادری کردن و تجربه کنه...

مال منم دقيقا با همين طرز فكره كه چون بيرون كار ميكنم تو خونه يه ليوان بذارم رو ميز حمالى كردم😐

منم عاشق بچه پشت سر همم ولى كى ميدونه چى ميشه؟!

اين پسرارو چيكار كنيم پس وقتى قراره به باباشون نگاه كنن و همين سبك رو در پيش بگيرن🙁

من ناخواسته شد وگرنه اصلا تا پنج سالگی فکر بچه دومو نمیکردم با وجود اینکه شوهرم کمک دستم بودو دختر بزرگمو فک کن اون بزرگ کرده شبا رو تا صبح برام نگه میداشت ک میخابیدم موقع واکسن کنارم بود شبو تا صبح بیدار بود ولی خب واقعا اذیت شدم با دوتا بچه کوچیک هنوزم اذیتم دیشب رفتم عروسی متاسفانه شوهرم گردن نمیگیره میگه فامیلمون میخندن بچه ببرم با خودم فامیلا شوهرمم نگه نمیدارن دیونه شدم موقع غذا هم ک بدتر

من برعکس
بعد از زایمان افسردگی گرفتم خیلی خوشحالم که از اون دوران گذر کردم و عاشق الانم

شوهر ما همینه تنها نیستی

من دارم کارهای چکاپ و آزمایش و سونو رو انجام میدم که اول پاییز اقدام کنم به بارداری دوم. راستش منم میترسم ولی مرگ یه بار شیون هم یه بار. باهم بزرگ بشن و تموم .فک نکنم بچه سوم رو بیارم پس تا سنم از این بالاتر نرفته دومی رو بیارم اختلافش با پسرم میشه ۴سال

و الحمدالله راضیم
نمیگم ۷ بیار نه
بذار کامل خودش خودش رو بشوره
بیرون رفتنی اذیت نکنه
به باباشم بگو کمکت باشه
تقریبا بعد۵ بیار
اصلا هم نترس بعد ۵ بچه ها بزرگ میشن

عزیزم
این حرفای تمام ما مادراست
نه نیار منم همین بودم شوهرم کار داشت البته
من از کارم از کاری که سالها براش زندگیمو گذاشته بودم دست کشیدم که بشینم محمدصدرام رو بزرگ کنم😥
اگر برگردم باز همینه ها انتخابم شک ندارم .
ولی محمدصدرا ی من زلزله بود جسور و شیطون و...
یعنی بیدار بود به هیچ کس اعتماد نمیکردم نگهش داره از میخ کردن تو پریز.....
تا اینکه هرکس گفت بیار ت دلم گفتم مگه کمکی کردی بیارم محمدصدرام شد ۷ سال و محمدحسین رو آوردم