از وقتی با خودم تصمیم گرفتم به پسرم کمتر سخت بگیرم و بزارم تو هرسنی که هست بچگی کنه و لذت ببره از همچی میتونم بگم استرس و حساسیت خودمم ۷۰ درصد کمتر شده...شاید خودخواهی باشه ولی باید بگم من پسرمو پارک نمیبردم زیاد چون میترسیدم تو پارک یه اتفاق بد براش بیوفته تاب بخوره بهش چمیدونم بدزدنش و و و هزاران فکر خیال دیگه که قرار نبود حتی ۱درصد اتفاق بیوفته...دیدم اینجوری نمیشه خودمو بردم تو دل کار انگاری خودمو مجبووور کردم که این کار حتما باید بشه چه تو بخای چه نخای قراره اتفاق بیوفته..نتیجش خیلی خوب بود از اون روزی که این تصمیم گرفته شد پسرم تو حیاط خاک بازی میکنه(تو ذهن من:اشکالی نداره رفتیم بالا تو خونه لباساش عوض میشه دستاش شسته میشه)پسرم تو حیاط دوچرخه سواری کرده(تو ذهن من:اشکالی نداره اگه بخوره زمین نهایتش یه خراش کوچولو میوفته روی دستش ولی درعوض دوچرخه سواری یاد گرفته)اسباب بازیاش وسط اتاق و هال خونه پخش شده(تو ذهن من:اشکالی نداره مهم اینه الان سرگرم شده و داره بازی جدید کشف میکنه)و خیلی موردا از قبیل همین کارها. میخام بگم من زیادی سخت میگرفتم هم به خودم هم به بچم واقعا الان میبینم نیازی به این همه حساسیت نبود و خداروشکر میکنم از الان میتونم مادر بهتری براش باشم🥹

وای خدا خیرت بده که گفتی من از بس رو پسرم حساسم بيچاره را عصبی‌ کردم يه وقتایی به‌ خودم مییام می‌بینم اون ساکت نشسته اما من الکی میگم علی بشین، علی نکن، علی درو ببند بايد منم راحت بزارمش

من اصلا حساس نیستم بازی کنه خراب کاری کنه بچه هست باید بچگی کنه لذت ببره از بچگیش فقط خیلی حساسم تنها جایی بره همیشه باید خودم باشم

دقیقامن اینجوری بودم ولی مشاورگفت ولکن بذاربچه بچگی کنه یکمی شل کردم

فقط و فقط مراقب ماشین و غریبه ها باش، اصلا تو پارک یا کوچه لحظه ای تنهاس نذار از فاصله دور چشم بر ندار ازش وگرنه بقیه چیزا اوکی‌میشه

به خاطر ترس های خودمون نباید حق زندگی کردن و تجربه کردن رو تو این سن ر از بچه هامون بگیریم

منم همینطورم. دخترمو پارک نمیبرم چون کثیف والودست تمام پارک جیش سگ وگربست بچه های دیگه مریضن دخترم مریض میشه نمیتونم ببرمش

منم تو مورد اول مثل تو فکر میکنم
دخترمو پارک نمی‌برم که خدای نکرده اتفاق بدی نیوفته...
کثیف نشه بخاطر وسایل بازی...
زیاد بیرون نمیریم با خودم تنها مثلا پیاده روی

خودمم خیلی ناراحتم بخاطر این موضوع نمیدونم چکار کنم