پسرم رو میبرم پارک میترسه بازی کنه ،همه اش حواسش به اطرافشه و بچه هاست که نزدیکش نشن، میخواست از پله ها بره بالا تا دید بچه ها میان طرفش که برن از پله ها بالا خودشو کشید کنار وایساد تا اونا برن بعد خودش رفت بالا,یه پسره بود از خودش کوچیکتر ماشالله خیلی فرض بود برا بالا رفتن از پله ها بدون اینکه نرده ها رو بمیره نمیدونم چیکار کنم حس میکنم ترسوعه و اعتماد به نفسش پایین نمیدونم چیکار کنم که درست شه 😞

پسرمنم همینطوریه

چون کم تو جامعه هستن بچه های ما گلم اون بچه ها هر روز بیرونن ک عادت کردن پسر منم این طوریه

دخترمن الان نه سالشه یه کم اون طوره خجالتی ترسو ولی پسرم برعکس دخترم اجتماعی پرحرف باهمه گرم صحبت میشه فکر کنم بچه های اول چون زیاد لوس بار میان و با بچه ی دیگه تو خونه بزرگ نمیشن اکثرا اون طورین

دختر من کوچیکتر ک بود اینجوری بود ولی انقدر بردمش پارک و خانه بازی یکی میخواست دخترمو هل بده یا از بغلش رد بشع میگفتم صبر کن بزار دخترم برع بعد تو برو هی ب دخترم می‌گفتم عجله نکن اروم برو نترس تا یاد گرفت الان ک میبرمش ب بقیه بچه ها زور میگه میگع وایسین من برم یا وایسین اول من بازی کنم

بچه منم اینجوری بود سوار نمیشد دوری می‌کرد یه هو اینجوری شد
زیاد پارک ببر بزار با یکی دوس بشه میتونی با باباش همراهتون باشه بازی کنه بابا در کنار پدر با بچه حس اعتماد به نفس بیشتر و قدرت و قوی بودن بهش دست میده بعضی ها هس زیاد تو خونه سر بچه داد میزنن زیاد امرو نهی میکنن اعتماد به نفس بچه میاد پایین

شاید کم میبریش بیرون

پسر منم همینجوری بود الآنم گاهی اینجوریه کلا بچه های کوچیک تر از خودش می‌بیند می‌ترسه

دختر من کوچیکتر ک بود اینجوری بود
نمیدونم بخاطر سنش بود یا اینکه من کم میبردمش پارک و کلا بچه کم میدید، دیگه مرتب بردمش، الان خداروشکر خوب شده
البته من همچنان توی بازی ها دنبالشم و منو میبینه

بدون اینکه نرده هارو بگیره میرفت بالا