۱۱ پاسخ

من از اول نظرم روی فاصله سنی ۳ سال بود و از نظر روانشناسی هم بهترین فاصله سنی حداکثر ۳ و نیم هست. خیلی دلایل وجود داره.. نه فقط همبازی بودن، بلکه بهتر همو درک میکنن در آینده با هم رفیق میشن دنیاشون مثل همه، بهتر با هم کنار میان. تازه من به بچه سوم هم فکر میکنم حتی شاید چهارم! خیلی مسخره شده همه یا یکی میارن یا خیلی هنر کنن دو تا! اینجوری تا چندسال آینده جمعیت ایران نصف میشه. چندسال دیگه مامان و باباشون مردن حداقل یکیو داشته باشن بی کس و کار نباشن. فقط نباید الان رو در نظر بگیریم آینده هم خیلی مهمه! الان ما ۳ تا خواهریم ولی خیلی دوست داشتم بازم بیشتر باشیم و حتی برادر میداشتم! چرا باید حس خوب داشتن خواهر و برادر رو از بچمون دریغ کنیم؟ مورد دیگه اینکه تا وقتی جوانم و حوصله دارم میارم. فاصله زیاد بشه خودمم دیگه حوصلم نمیشه و خود بچه هم اختلاف سنیش با من بیشتر میشه. خود بچه ها هم فاصله شون زیاد باشه هرکدوم دنیای خودشونو دارن و انگار دو تا تک فرزند داری! خیلی موارد دیگه هست فعلا همینا به ذهنم اومد و بطور خیلی خلاصه هم گفتم..

اصلا به بچه دوم فکرنمیکنم توی این کشور بچه اوردن اشتباهه محضه

اصلا به بچه دوم فکر نمیکنم، نه توان جسمی‌شو دارم نه روحی
اگه تصمیم داری بازم بچه دار بشی توی سن پایین بیار چون سن بالاتر حوصله‌شو نخواهی داشت

فاصله سنی بچه هام چهارساله از همه نظر اوکی بودم وطبق خواسته خودم آوردم وای پشیمونم کاش میذاشتم بچه اولم بزرگتر بشه احساس میکنم درحقش کوتاهی کردم

بنظرم منم اینکه میگن همبازی درست نیست ولی بزرگ ک شدن حدود ۱۵ سال بعد همدم هم میشن درسته
چون بچه مثلا ۴ ساله با بچه یکسال فقط لجبازیه ک میکنن ن بازی
و اینکه من فاصله سنی ۷ سال رو میپسندم و اینکه حالا اگر شرایط زندگی خوب باشه از لحاظ مالی و فکری ..

به شخصه خیلی دوست دارم ۴تا بچه داشتم ولی واقعا با توجه به شرایط جامعه‌ نه و شرایط درآمدی و اینکه خونه نداریم نه دیگه هین یکی هم وقتی بمب باران بود زدن فامیلمون هم خانوادگی مردن خودم لعنت می کردم چرا به زندگی این بچه هم باعث شدم

من بین بچه هام ده سال فاصله سنی هست خیلی هم راضی ام الان دخترم بزرگم جوری با حوصله و ذوق با دختر کوچیکم رفتار می‌کنه آنقدر درکش بالاست که اگه کاری می‌کنه بخاطر سنشه من راضی ام از اینقدر فاصله سنی

دخترم پنج سالش از پسرم بزرگتره خداروشکر واقعازودترنیوردم خیلی راضیم ازاختلاف سنشون خیلی اذیت نشدم باهاشون

ببین من آوردم با فاصله کم ،۲۳ ماه فاصلشونه و واقعا پشیمونم ، خدا جفتشونو حفظ کنه ولی خب پدرمو درآوردن، اولیم انقد بچه خوبی بود حد نداشت از بعد دومی شده یه بچه شر و شیطون که من با اونهمه صبرو حوصله امروز زدمش (چون با وجود تذکر زیاد و مراقبت زیاد بازم جلو چشم خودم با نی پلاستیکی کرد تو چشم خواهرش،) دومی داره شیرمو پس میزنه چون از بس موقع شیرخوردن خواهرش اومد زدش هیچ لذتی از شیر مادر نبرده انگار میخواد بجنگه با سینه هام قشنگ معلومه خاطره بد داره،اولی هم کوچیکه هنوز خیلی چیزارو نمیفهمه اونم گناه داره اما واقعا سخته
حتما باید کمک داشته باشی حتما باید شرایط مالیت متوسط به بالا باشه و حتما باید همسرت همراه و همکارت باشه که من هیچ کدومو ندارم،
ناگفته نمونه من بچه دومم بچه سختیه خیلی بدقلقه ،خواهرم فاصله بچه هاش چهار سال وضع مالشونم خوبه اونم دست تنهاس ولی خداروشکر خیلی بهتر از منه البته اون بچه دومش آرومه به نسبت ،
حالا دیگه خود دانی
در کل مخالف نیستم اما باید حسابی بهش فکر کنی

من بچهام پشت سرهمه درسته اذییت شدم اماارزشش داره چون اگ الان بودحوصله نداشتم بیارالبته دخترم خداخواسته شدخداروشکربازم اذییتم امامیگذره

فکر که میکنم ولی الان نه . سه چهار سال دیگه. که هم جسمی بهتر بشم هم مالی بهتر شه اوضاعمون. و هم اینکه چون هرباری ک باردار بشم باید استراحت باشم دخترم یکم بزرگ بشه که بتونه کاراشو بکنه حدودی

سوال های مرتبط

مامان لیا مامان لیا ۳ سالگی
پروسه ترک شیر( سینه مادر)
چون میدونم دغدغه هست تصمیم گرفتم از تجربه خودم بنویسم.
اول از همه بدونید که بچه ها خلق و خوشون با هم خیلی متفاوت یکی بیشتر با بازی درک می‌کنه یکی با کتاب یکی با حرف زدن یکی دیگه با یه مدل دیگه پس اول بنظرم باید مدل بچتو بشناسی
دوم اینکه من کارشناس نیستم فقط یه کارگاه ترک شیر شرکت کردم و این تجربه شخصی من با فرزندمه،چون خودم از یک‌سالگی با این اضطراب که چجوری ترکش بدم عذاب کشیدم
مامانای زیبا باید بدونید بچتون رشد کرده و اونم از نظر روحی و جسمی آماده پذیرفتن این تغییر هست( بعد دوسال منظورمه)
پس قدم اول استرس و اضطراب رو از خودتون دور کنید با پذیرش اینکه چیز عزیزی رو میخواید از فرزندتون بگیرید و بالاخره اون سوگواری خواهد کرد برید جلو...
خودتون رو برای چند شب بی قراری آماده کنید چه خودتون چه همسرتون ( آدما اگر ذهنشون آمادگی مسایل رو داشته باشه بهتر میپذیره شرایط رو)
حالا شرایط دختر من چی بود
با شیر میخوابید،با شیر از خواب بیدار میشد، اگر جاییش درد می‌گرفت شیر میخواس و وابستگی زیادی داشت
حالا یه قانون داریم
اگه بچه مریضه،شرایط خوبی نداره. پروسه ترک شیر نباید شروع بشه
قانون بعدی میگه
اگر خودت و همسرت در شرایط پر تنشی هستید،اگر خودت مریضی ،اگر از نظر روحی یا جسمی در سختی هستی،اگر شرایط کاریت الان اوکی نیس
پروسه ترک شروع نمیشه
تااااا کی تا به حالت استیبل برسید
بقیشو قسمت بعد میگم