چهل سالگی شاید عجیب ترین سن آدمی باشد، زمانی که نه جوانی و نه پیری. با این حال بعد چهل سالگی را دوست دارم، احساس رهایی می کنم زیرا که نه به آنچه در شور جوانی تعصب داشتم، دیگر متعصبم، نه ترس از قضاوت شدن دارم، نه از شکست می ترسم از بیم آن که غرور جوانیم بشکند.
زندگی می کنم، با جرات بیشتری.

انتخاب می کنم، با آزادی بیشتری.

رها می کنم، با امید بیشتری.

آینده را می بینم و با حال خوش بهتری در اطرافم سیر می کنم.


مادر کودک شیر خشک بازی #پستونک

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط