می‌دونم مقایسه بچه ها اشتباهه... اما هرجایی میرم، پارک، خانه بازی،کوچه،خونه یکی دیگه.. ناخودآگاه همه بچه هارو با پسرم مقایسم میکنم، یعنی یکی شون حتی یکیشون اندازه پسر من اذیت نداره! انقد از بازی کردن بقیه بچه ها لذت میبرم،از شیرین کاری هاشون، همش میگم چرا پسر من تا الان اینجوری نبوده! چرا حتی یک بار جوری رفتار نکرده ک من ذوق بچه بکنم! چرا انقد مثل کنه بهم میچسبه، چرا حتی یه دقیقه هم راحتم نمی‌ذاره که بگم آره برا خودش مشغوله!

دلیل اصلیش اینه که پسر شما تمام وقتشو با شما میگذرونه اگر پدرش درهفته دوسه بار ببرتش پارک یا تا حالا شده خونه مادرشوهری عمه ای کسی مثلا نصف روز تنها بمونه؟نظرتون در مورد اینکه مهد بره چیه،

دختر من هم از هیاهوی بچه های دیگه میترسه چند وقت بردیم پاک رفت بالای سر سره که بیاد پایین اینقدر بچه ها بدو بدو وجیغ میزدن گریه که منو بیارین پایین الانم از سر سره ترسیده دیگه سوارنمیشه

وای بچه منم از همه چی میترسه
جلو نمیره برای بازی
خیلی غصه میخورم

منم بیرون میرم حرص میخورم ماشالا بچه ها گرگن میدوان هل میدن بچه من مظلوم وایمیسته اول اونا برن فرار میکنه