من یه دوست و همکار دارم که خیلی جاها بهم کمک کرد
اما اون بچش الان دو سالشه به شدت بهش وابسته اس و بخاطر یچه نرفته سرکار
اما من وقتی مرخصیم‌تموم شد رفتم حالا همش بهم میگه فلان بچه که مامانش رفت سرکار این مدلیه اون یکی اسکله ببین هلسا چه باهوشه چون من پیششم
وای داره روانیم میکنه همش میگم نکنه در حق رهام دارم ظلم میکنم

وجود مادر کنار بچه خیلی خوبه ولی سرکار رفتن شما هم خیلی عالیه
انتخابش ی چیز شخصی و وابسته ب شرایطه پس سخت نگیرید ب خودتون

من نظر شخصی خودمو میگم ترجیح میدم تا دو سه سالگی بچم پیش اون باشم بعد برم سرکار یعنی بخاطر اینکه مادر یه چی دیگس اما ربطی به باهوش بودن این چیزا نداره اون چرت میگه چه ربطی به بودن نبودن داره هوش

من کارمند دولت بودم بخاطر پسرم کارمو ول کردم هیچی ارزش اینو ندارن جگر گوشه م بهش سخت بگذره

نه اینطوری نیست قطعا تفاوت هایی هست ولی این که هر کی سر کار بره بچه اش بد از آب در بیاد نیست تازه خیلیاشونم موفقن با اعتماد به نفس و موفق هر جا احساس نگرانی کردی با یه روانشناس کودک صحبت کن به حرف کسی اهمیت نده

من نظر خودمو میگم
به نظرم تا ۳..۴ سالگی بچه بهتره سرکار نرفت که بچه فقط پیش خودت باشه چون اول و آخر اون محبت و دلسوزی که مادر داره هیچ کس نداره جز خودش ولی واقعا فکر نمیکنم هوش و اینا ربطی به این قضیه داشته باشه

سلام من هم از ده ماهگی بچم برگشتم سر کار و خداروشکر یه پرستار خوب از آشناها داره اصلا هم ربطی ب باهوش بودن نداره مهم اینه ک من اون پنج شیش ساعتی ک نیستم وقتی میام بیشتر وقت میزارم و با حوصله ترم تا وقتایی که همش پیش بچم هستم و کلافه میشم

مجبوره بگه

عزیزم اهمیت نده
بهترین کارو کردی
در عوضش وقتایی خونه هستی برای دختر گلت وقت میزاری

ازیزم چون نرفته خودش سعی داره بگه عوضش همچنن چیزیو‌ب دست اورده میخاد درواقع اون حفره هودشو رو اینجوری پر بکنه

اصلا اهمیت نده.چون توهم بهترینی واسه بچت.