از وقتی پناه اومد، همه‌چی تغییر کرد… ❤️

ماه اول:
همه‌چی برام سخت بود. چون پناه زمستونی به دنیا اومد، بیشتر خونه بودم و نمی‌تونستم بیرون برم. درگیر شیر دادن، آروغ گرفتن، دل‌درد، کولیک و رفلاکسش بودم. شاید خیلی شدید نبود، ولی بعضی وقت‌ها که گریه می‌کرد، واقعاً نمی‌دونستم چی شده و چطور آرومش کنم.

ماه دوم:
کم‌کم داشت به من و محیط اطرافش عادت می‌کرد، ولی هنوز خواب و شیر خوردنش منظم نبود و شب‌های بی‌خوابی و بیدار شدن‌های مکرر خیلی خسته‌کننده بود. تازه داشتم یاد می‌گرفتم گریه‌هاش هر کدوم چه معنایی دارن.

ماه سوم:
کم‌کم بیشتر حواسش به اطرافش جمع شد، صداها و آدم‌ها رو دنبال می‌کرد و لبخند می‌زد. ولی همین که بیدارتر و کنجکاوتر شد، مراقبت ازش هم بیشتر شد و دیگه نمی‌شد مثل قبل راحت کارهای خودمو انجام بدم.

ماه چهارم:
دیگه دوست داشت همه‌چیز رو لمس کنه و به هر چیزی دست بزنه. غلت زدن و تکون خوردنش بیشتر شد و باید دائم حواسم بهش می‌بود که از جایی نیفته یا چیزی رو سمت دهنش نبره.

ماه پنجم:
انرژی و کنجکاویش بیشتر شده بود. هر چیزی می‌دید می‌خواست بهش برسه، بگیره و امتحانش کنه. دیگه واقعاً یک لحظه هم نمی‌شد حواسم رو ازش بردارم. 😅❤️

ماه ششم:
کم‌کم وارد مرحله‌های جدیدی شد؛ غذا خوردن و تجربه کردن مزه‌های جدید، نشستن و بازی کردن و تلاش برای حرکت کردن. خونه هم دیگه مثل قبل آروم نبود و همه‌چیز باید برای یک کوچولوی کنجکاو آماده می‌شد.

ماه هفتم:
حالا دیگه چهار دست‌وپا می‌ره و خودش رو به هر چیزی که ببینه می‌رسونه! 😅 هر چیزی دستش باشه می‌خواد برداره، هر چیزی ببینه می‌خواد لمس کنه و انگار کل خونه شده زمین بازی پناه. باید دائم دنبالش باشم و مراقبش باشم که به چیزی آسیب نزنه.

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط