درد دل و درخواست راهنمایی از مامانای شاغل
من از خرداد ماه بعد از ۱۰ سال کار مجبور به استعفا شدم که خیلی خیلی برام سخت بود چند ماه با خودم کلنجار رفتم تا بپذیرم شرایط پیش اومده رو و کنار دخترم وقتمو کامل پر کنم
ته دلم از اینکه موقعیت اجتماعیمو از دست دادم ناراحت بودم
دیروز مجدد بهم پیشنهاد بازگشت به کار داده شده الان هم مجدد بهم ریختم هم دلم میخواد کار کنم هم اینکه دلم نمیخواد دخترمو تنها بزارم
این چند وقت که خودم پیشش بودم خیلی خوشحال و بدون استرس بود
هفته دیگه باید بگم میرم یا نه
چیکار کنم:/

سلام عزیزم خدا قوت
اگر از لحاظ مالی مشکل ندارین و درامدتون تامین کننده در امور دخل و خرج زندگی نیست ؛ بهترین کار این هست که کنار دخترتون وقت بگذرونین
من به عنوان یه مامان شاغل که پسرم ۵ ساله است از ۶ ماهگیش من سرکار میام و اکثر وقتا توان و انرژی ندارم باهاش وقت بگذرونم همه فکر و ذکرم خورسندی و شادی پسرمه اما چاره ندارم و باید کار کنم ؛ بهتون میگم اگر از لحاظ مالی مشکلی ندارین بهترین کار موندن کنار دخترتونه عزیزم

ب نظر من ک قبول کنید برگردین
جدا از بحث مالی
هم خودتون دوباره احساس استقلال بهتری پیدا میکنید هم اینکه زمانی رو دور از خونه و بچه و روزمرگیتون میگذرونید ک ب شدت توی روحیه تاثیر دارع
هم اینکه بعدا دخترتون ب شما و تلاشاتون نگاه میکنه و خودشم سعی میکنه مستقل بار بیاد الانم از اون موقعیت حساس نوزادیش در اومده و ۲ سالشه ب نظرم میتونه دوری از مادر رو درک کنه

عزیزم می دونم خیلی سخته. مخصوصا که تو محل کارت عزت و احترام و حقوق و بیمه داشتی. منم ده سال شاغل بودم و به خاطر بچه ام شغلم رو گذاشتم کنار. حتی بهم زنگ زدن بیا برگرد گفتم فعلا مشغول بچه ام هستم. واقعا الان آرومم. چون می دونم روز قیامت خدا از نمی پرسه چند تا لوح تقدیر و چند ساعت کار و چقدر پروژه داشتی؟ می پرسه اون لحظه ای که فرزندت با تو آرامش می گرفت کجا بودی؟ وقتت رو صرف خوندن چند تا کتاب تربیت فرزند کردی؟ چقدر برای پرورش فرزندت انرژی گذاشتی؟ من می دونم که اون بیرون کسانی هستند که کاری رو که من تو شغلم انجام می دادن انجام بدن اما تربیت فرزندی که از گوشت و خون من هست فقط کار خودمه و من فقط از عهده اش بر میام. از اون طرف دیگه آرامش روان هم دارم. استرس و اعصاب خردی سر رفتار مدیر و همکارا و ... دیگه از زندگی من حذف شد. من الان مدیر خانه خودم هستم.

کارتون چی هست ؟ اگر موقعیت خاصی نیست و صرفا چون به محل کارتون عادت کردید صرف نظر کنید و بعد مجدد دنبال کار باشید کار همیشه هست ولی دخترتون دیگه به این سن برنمیگرده و با توجه به ساعت کاری که گفتید حتما شخصی هست تجدید نظر کنید و دنبال جای دیگه باشید 🫶

منم بعد از ۶ سال کارکردن توی شرکت نیمه دولتی با حقوق و مزایای عالی می‌خوام برم بیمه بیکاری چون دوست ندارم بچم مثل بچه های اطرافم که مادرهاشون شاغل بودند بار بیان.اصلا تربیت‌شون رو نمی‌پسندم.
شاید یک مادر بتونه هم کار کنه و هم بچش رو خیلی خوب تربیت کنه ولی من فکر نمیکنم بتونم از پسش بر بیام.پس ترجیح میدم کنار بچم باشم.و یک دختر خوب و عالی تحویل جامعه بدم تا برای خودم باقیات الصالحات باشه ان شاالله.
ضمن اینکه این بچه خودش نخواست به دنیا بیاد من خواستم که بچه داشته باشم پس الان در برابرش مسئولم و باید در کنارش باشم.
من قصد دارم با پس اندازی که طی مدت کارم جمع کردم یک سرمایه گذاری غیرفعال انجام بدم.یعنی پولم رو جایی سرمایه گذاری کنم و سود دریافت کنم.( مثلا توی یک کار با یک نفر شریک بشم) البته هنوز کار مناسبی پیدا نکردم ولی به نظرم بهترین تصمیم هست برام اینجوری در آمدم دارم.

این موضوع خیلی تصمیم بزرگیه.باید اینده نگر هم باشی.کلا به شرایط خودت بستگی داره.اگه خودت از لحاظ مالی تامینی و در کل نگران اینده ت نیستی نه کار نکن.اما نه اگه اوکی نیستی حتما برو.بلاخره بچه هات بزرگ میشن میرن پی زندگیشون.این تو هستی که باید زندگی تو بچرخونه.

همیشه یک تصمیم علیه دیگری است

اگر میتونید و باهاتون همکاری میکنن تایم کاریت رو کم کن ،یا پاره وقت برو یا سه روز در هفته، من ۱۱ سال کارمند بخش خصوصی بودم، عاشق کارمم هستم ، استقلال مالی ، احترام ، دوستای زیاد و... دارم ولیکن ب خاطر نی نی ک تو راه دارم تصمیم گرفتم نرم سرکار ، اگر برم هم با شرایطی ک گفتم ،قبول کردن میرم قبول نکردن نمیرم، یا اینکه دنبال یه شغل بی دردسرتر میرم، باید قبول کنیم ک مادریم و بچمون هم نیاز ب توجه داره، استقلال خوبه ن اینکه بچه ادم این وسط قربانی بشه ، یه چند سال نهایت اینجوری بچه رو بزرگ میکنید و پیشش هستی بعد ک از آب و گل دراومد مجددا میری سرکار دیگه ای، بلاخره هم تجربش رو داری هم تحصیلاتش رو

اینایییی ک میگن بمون پیش بچه و نرو همیناییی هستن ک میان میگن از تو خونه موندن حوصلمون سررفته و میخایم مستقل بشیم و بریم سرکار اخه زن چرا نمیتونی ببینی ک یه زن از جنس خودت مستقله و داری ذهنشو بهم میریزی و عذاب وجدان الکی بهش میدی
ببین از نظر من برو جدا ازبحث مالیش و استقلال درامدیت
روحیت بهتر میشه چون بلاخره روزانه ۴ تاادم میبینی رابطه اجتماعیت بهتر میشع از فکر و خیال بیخودی درمیای ببین خستگی کار خیلیلی بهتر از خستگی از بیکاریه
تازه بچتم مستقل تر بار میاد اون بچه مامان شاد بیشتر بهش کمک میکنه تا مامان افسرده منزوی
اگه هم کسی هست ک بچه را بگیره ک دیگه چ بهتر حتما برو

حتما برگرد سر کارت ،اشتباه من رو نکن بچه ها بزرگ میشن اون ما و شماییم‌که حسرت به دل میمونیم آینده اون بچه بهن افتخار میکنه

منم خیلی سختمه برگشتن به کار ولی راستش دلم نمیخواد موقعیت اجتماعیمو از دست بدم چقد وقتی سرکار میرم اعتماد به نفسم بیشتره احساس میکنم مفیدترم بچه ها بزرگ میشن و دنبال زندگی خودشون میرن ما نباید در حقشون کوتاهی کنیم ولی به نظرم اشکال نداره به خودمون یه کم سخت بگذره تا بزرگتر شن پس برو سرکار ولی واسه بچه ات هم انرژی ذخیره کن
فقط شغل شما چیه؟

من کارمو رها کردم. بچه دوم توراهه

اینجا همه نظرات شخصی میگن روحیه خودتون رو بهترازهرکسی میشناسین قطعا نظر شخصی منم اینه اگه میتونین صحبت کنین از حقوق کم کنن ودرعوض ساعت کاری هم کمتر بشه یه مقدار سبک تر بشین و برگردین به موقعیتتون چون من خودم به شخصه بااینکه دغدغه اصلیم کارمه ازحالا دارم دنبال پرستار مطمعن میگردم که بعد زایمان برگردم به موقعیت قبلیم چون خیلی براش زحمت کشیدم پول توی جیبیم از پدر مادر همسر وبچه جلوتره برام چون دیدم که میگم

اگر دولتی باشه که میتونن مرخصی بگیرن

کارتون دولتی بود؟

منم همین مشکل شمارو دارم الان دو هفته است به شدت درگیرم.با دو تا روانشناس هم صحبت کردم میگن کنار بچه ات باش ولی من ته دلم هنوز میخوام برم سر کار و خیییلی برام سخته .تا ۳ روز دیگه هم باید نتیجه رو اعلام کنم بهشون و واقعا سردرگمم

بنظر من حتما برگرد سر کارت
منم اوایل خیلی برام سخت بود میگفتم چه جوری من پنج شش ساعت دور باشم از بچم.ولی فقط سه چهار روز سخت بود.واقعا مادر به چند ساعت دوری از کارای روزمره و تکراری هر روزه نیاز داره
بعدا قطعا پشیمون میشی که چرا کارتو از دست دادی

مامان یا مادر شوهر نزدیک نیستن ؟