۵ پاسخ

وای منم دقیقا همینم به خدا
صبح ها که افتضاح اصلا نه امیدی دارم نه هیچ؛ نه خواب ارومم میکنه؛ نه بیداری
نه خوردن؛ نه بیرون رفتن؛ نه انجام کارهای خونه؛ هیچی خوشحال نمیکنه منو؛ هیچ احساس خوبی بهم نمیده
فقط می‌دونم روز ها شب میشن
شب ها روز

صبحا ب شدت نا امید ناراحت کسل غمگینی طرفای عصر کم‌کم بهتر میشی این حس صبحا خ زیاده

همین که نمیدونه آدم چیکار کنم ازحالو هوا در بیاد بیرون عین برزخ میمونه

هیچی خوشحالت نمیکنه هیچی دلتوشادنمیکنه

من یه مدت داشتم، دکتر هم رفتم گفتش کمی افسردگی داری ولی بیشتر اضطراب داری. حتی خواست قرص تجویز کنه ولی من نخواستم.
فقط اینو خواهرانه بگم در همه حال به خدا توکل کن و هیچ وقت حتی در بدترین شرایط نا امید نشو. اونوقت هیچوقت افسردگی نمیگیری. درکت میکنم. خیلی حس و حال بدیه. دنیارو خاکستری میبینه آدم. ولی میشه از نو ساخت و دوباره متولد شد.
خدا تو قرآن نوشته ما انسان را در رنج آفریدیم و انسان جیزی نیست جز سعی و تلاش. به زندگی در همه حال ادامه بده چون ما محکوم به ادامه دادنیم. اگر هم گاهی حالمون خوب نیست، قراره از ناملایمات روحمون رو صیقل بدیم و به یه گوهر ناب تبدیل بشیم.

سوال های مرتبط