برای کنترل خشمتون چکار کردین؟ من اخیرا خیلی زود عصبی میشم و از کوره در میرم و سر بچه هام داد میزنم هرچند واقعا اذیت کننده ترین بچه های دنیا رو دارم اعصاب فولادین میخواد سروکله زدن با اینا ، ب عقل هررزنی ک بچه دار میشه شک می کنم کجاش خوبه؟؟؟ دارم له میشم زیر بار فشار روانی و‌جسمی
از اسم بچه حالت تهوع میگیرم

من یه قلو دارم دارم روانی میشم وای به حال تو 😬😬😬

خودمم ب عقل خودم شک میکنم ک چرا وقتی شوهرم گف بیا بچه دارشیم زندگیمون قشنگ شه گوش دادم
الان این همون قشنگی بود ک قولشو داده بود؟
بچها کامل با منن شاید روزی یکی دو ساعت ببینتشون همونم طاقت نگه داری نداره
یعنی فقط بچهام منو تو این دنیا نگه داشتن دگرنه زیر بار این همه فشار قطعا زنده نبودم

هیچ راه کاری ندارم بهت بدم بجاش تا صبح میتونم باهات همدردی کنم🥴
یه نمونه اش : دیروز صبح بیدار شدیم برق نبود اب نبود بچهام پی پی کردن گشنشون بود سریع عوضشون کردم صبونشونو دادم خونه رو جمع کردم بازیشون دادم وقتی اب اومد رفتم یه اب ب دست و صورتم بزنم تو حمام درو باز گذاشتم ک منو ببینن یکیشون شرو کرد الکی گریه داد زدم سرش خودم هنوز فرصت نکرده بودم چیزی بخورم دو دیقه بعدش صدا در اومد پدرشوهرم محکم میکوبید ب در با صورت خیس اومدم درو باز کنم میگه چیشده چیشده گفتم هیچی گفت زنم میگه داری جیغ میزنی بچها گریه میکنن از اون طرف مادرشوهرم پایین راه پله وایساده بلند بلند داد میزنه میگه چرا بچهارو اذیت میکنی پسر منو اذیت میکنی بیارشون خودم نگه میدارم این درحالیه ک حتی نمیتونه بیاد بالا بچهارو ببره یعنی اینقدر مریض و ناتوانه ولی میتونه فالگوش وایسه دعوا درست کنه گفتم والا بچهامن اختیارشونو دارم من فقط یه داد زدم چون بیست چاری تنهام با دو تا بچه یعنی حق ندارم پدرشوهرم دید دستام داره میلرزه صدام میلرزه میگه بخدا من گوشام نمیشنوه منو صدا زده میگه برو ببین چشه جیغ میزنه بچهارو اذیت میکنه😶

منم دیوونه شدم دیگه از دست پسرم احساس میکنم عصبی شدم تو این سن کم😢

و یه راهکار دیگه برای اینکه صبور بشی :

هرموقع از چیزی ناراحت و عصبانی شدی بگو الان کار دارم, آخر شب میشینم برا این کار گریه میکنم و حرص میخورم .

شب که میشه اصن یادت میره ، هر دفعه ناراحت و عصبی شدی بگو ولش کن اخرشب حرصمو خالی میکنم و گریه میکنم ، هی فردا شب و پس فردا شب میاد و تو اصن یادت میره که عصبی بشی یا گریه کنی .
این ینی ذهنتو گول میزنی

باید اول روی صبرت کار کنی ، یه تمرین برای صبور شدن:
هرکاری که میخوای انجام بدی یه مکث کن بگو ۱/۲/۳ بعد انجامش بده . مثلا گوشیت زنگ میخوره زود جواب نده ، تو دلت بگو ۱/۲/۳ بعد جواب بده ، برا هرچیزی انجامش بده . مثلا میخای کانال تی وی عوض کنی تند تند عوض نکن بشمار .

برای کنترل خشم:
چون بچه کوچیک داری و ممکنه همیشه خونت مرتب نباشه , اول اینکه هر وسایلی رو برمیداری و استفاده کردی ، برو بذار سرجاش که کارات رو هم نشه ( مثلا لیوان کثیف میشه نذار تو حال ،مستقیم بذار تو سینک ، لباس عوض میکنی ، ننداز جایی ، برو مستقیم بذار سرجاش تو کمد یا آویزون کن .
برا وسایل بچت ، اشکال نداره که همش رو زمین باشه ،چون باز پخشش میکنن رو زمین !

برای کنترل خشمت از دست نی نی ها :
به خودت همیشه بگو خب بچه ان دیگه ، الان میخوابن ، بچه ان دیگه الان بازیشون تموم میشه میخوابن ،بچن دیگه فلان( تو ذهنت که اینجور بگی و هی تکرار کنی ،ذهنت کم کم قبول میکنه که با کارهاشون کنار بیای و عصبی نشی )

این روش هایی که گفتم ، ثابت شده هست

منم دقیقا مثل تو

واقعا خیلی سخته واقعا حق داری من یکیشو دارم حس میکنم پیر شدم انشاالله خدا خودش بهت توان بده این روزای سخت رو سپری کنی

چیکار میکنن که تو این سن عصبانی میشی؟؟!

صلوات بفرس من عصیانی مبشم فقط صلوات مفرستم