شنیده بودم میگفتن ۲ تا ۳ سالگی اوج لجبازی بچس ، واقعا دارم اینو تو پسرم حس میکنم مخصوصا اینکه باباشم به شدت لجبازه و ژن لج داره 😐بدبخت شدم هیچ کاری ب میل من نمیکنه غذا که نمیحوره چون من میارمش باید خودش بره بگرده ی چیزی پیدا کنه میخوره ولی من بدم نمیخوره حتی تو خواب پامیشه یکساعت گریه میکنه گرسنشه کلی شیر که میدم دستش نمیخوره🙂بعد یکساعت گریه خودش از رو زمین برمیداره میخوره میخوابه
یا میریم بیرون میخاد بره تو تک تک مغازه ها تو این سن حس میکنن همه چی مال خودشونه بعد هرچی میخام ببرمش بیرون از معازه چنان جیغ میزنه و خودشو میزنه زمین که همه وایسن نگا کنن😐۲ کیلو وزن کم کرده اینقد هیچی نمیخوره
تو حمومم نمیذاره سرشو بشوزم دیگه
کلا دارم رد میدم این چه بدبختیه اخه دیگه این لجشون چیه😐تحت نظر روانشناس بوده از یکسالگی به بعد همه رفتاراشم سعی میکنم حوری که میگن رفتار کنم ولی دارم چل میشم🫠

والا روانشناسی فایده نداره فقط اقتدار والدین خوبه ک بچه رو از این لجبازی در میاره خود روانشناساهم قبول دارن اقتدار جوابه ن سازش

خلاصه کلام اینه که مادرشدن ینی تمام شدن خود چه با اذیت کردن لچه، چه با نگرانیاش، چه با دوست داشتن خیلی زیادش و حتی سبب کنار اومدن با زندگی ای که میدونی درست نیست

من که روزی صد بار میگم غلط کردم
عمرم پوچ شد

اکثرا همینن خودت ناراحت نکن

پسرمنم همینه تازه ۲۱ ماهش شده واقعا اعصاب برام نمونده