من خیلی رو پسرم وسواس شدید پیدا کردم یکی جز خودم و شوهرم بغلش می‌کنه همش میترسم میوفته یا اذیت نشه خونه هرکس میرم عذاب میکشم تنها کسی ک اعتماد دارم خوب نگه داره مامانمه
خودم خیلی اذیتم نمیتونمم وسواسمو ترک کنم

حس مادرانس و بخاطر شدت دوست داشتنه زیاده ولی باید کنترل شده باشه که از حد نرمال خارج نشه هرچی از حد نرمال خارج شد عذاب آور میشه

وای دقیقا من خیلی وقتا شده سر این که بچمو بغل نکنن هم بهشون چیز میگم دست خودمم نیست آخه پسرم خیلی هم یکه شناسه دست غریبه که میره بغض میکنه تا چند روز منم بخواطر همین اول آروم میگم اگه ببینم توجه نمیکنن منم اصابم میریزه بهم

منم همینم میترسم کشی اذیتش کنه یا کوچیکترا بندازنش یا بغل کسی اذیت بشه بهش وابسته بشه همه ش فکر میکنم دیوونه شدم

همه همینیم
حس مادرانه اس نه وسواس

منم اینجوری هستم ک مبادا دخترم ب کسی دل ببنذه
همش گریه میکنم وقت هایی ک با شوهرم حرفم میشه و تو دلم میگم لایق این بچه نبودیم یا اینکه دلم میسوزه برا بچم ک بچه های دیگه پدر ومادرشون از دختر من سرتر هستن یا چی...
کلا در عذاب ب سر میبرم

منم همینم😞