سلام دوستان خوبید
کیا شهر غریب ازدواج‌کردن و اونحا زندگی میکنن؟؟؟خودتون تنها و خانواده شوهر
اینکه برا کار با شوهر برید یه شهردیگه ن ها شماها شاید امید داشته باشید یه روزی برا زندگی میرید
بنظرم کسایی ک‌مثل ما ازدواج‌کردن زندگی رو از دست دادن من علاوه بر دلتنگی برا خانوادم دلم برا شهرمم تنگ‌میشه
البته اینکه اونجا بزرگ شدم شهر بود و اینکه اومدم اینجا روستا خیلی خیلی بیشتر عذابم میده۱۳سال کذشته اما همچنان من از شدت دلتنگی نفسم میگیره
پوشک شیرخشک واکسن تغذیه فرزندپروری دوسالگی تب خواب سزارین بارداری نوزاد زایمان
تولد

غربت ی چیزه
اینکه ب کمتر از اون چیزی ک بودیم راضی شدیم از همه بدتره.من ک بشدت پشیمونم(شرایط من هم مثل شرایط شماس)

تنها چیزی که هیچوقت برای ادم عادی نمیشه🥺

عزیزم لطفا دایرکتت رو چک کن

من ۱۵سال پیش از شهر خودم به یه شهر دیگه ازدواج کردم.اینجا تایپیک ها رو خوندم،اکثرا ناراضی ولی من خودم رو با شرایط وقف دادم ،اونجا خونه ساختیم، سرکار رفتم،مغازه خریدیم ،بچه دار شدیم و ۱۰سال زندگی کردیم‌....بعدش اومدیم اسلامشهر،اوایل وحشتناک دلم واسه خونم تنگ میشد،یادمه اولین بار که رفتم شهرستان تا در خونه ام رو دیدم حالم بد شد و رفتم زیر سرم....خلاصه،الان بعد ۴ ۵ سال عادت کردم‌....گاهی دلتنگ مبشم،گاهی پشیمان میشم...گاهی سر میشم...ولی کاریش نمیشه کرد باید ساخت،ادامه داد،با افسردگی و غم چیزی درست نمبشه

منم هشت ساعت دورم نه خواهری نه مادری نه دوستی.الان نزدیکه یازده ساله ازدواج کردم رفته رفته بیشتر احساس افسردگی میکنم چون اوایل شوهرم توجه میکرد الان نه گاهیی گریه میکنم به تنهاییم مادرشوهرم نزدیکه که اونم میریم بیشتر افسرده تر میشم تا که روحیه ام عوض شه کلن خیلی سخته و بی انگیزه و بی هدفم فقط بخاطره بچه هام خودمو جمع میکنم

از کدوم شهری مامان ارمان

منم بخاطر کار شوهرم از خونوادم از شهرک جدا شدم فعلا ی سالم نشده چهار ساعت فاصله داریم خیلی دلتنگشون میشم

پستام رو ببینی میفهمی.. بعد ازدواج راه دور کلا شدم یه آدم افسرده بی روح ک فقط جسمش زنده س... روحم هیچی ازش نمونده و واقعا به قول خودت زندگیو باختم.. خونواده م رو، شهرم رو، دوستام رو و...

من شهرغریب ازدواج نکردم ولی غریب شدم دوراز فک فامیل بیدون هیچ کسی نه خواهری برادری مادر پدری بیدون هیچ کس خودمو خدام

من شهرای بزرگ دوست ندارم،خصوصا تهران، خودم اینجا زندگی میکردم بعد رفتم. اصفهان ، اما همسرم همکارم بود تهران خلاصه که چون بازار اصلی ایران هستن مجبور شدم اومدم تهران برای زندگی انگار توی قفسم ،البته اگر بالای شهر و خونه متراژ بزرگ داشته باشی عالیه اما از مرکز ب پایین دیکه فایده زندگی نداره اصلا،دلم میخواد بریم یه شهرستان خونه بزرگ بخریم زندگی کنیم خصوصا ک بچه کوچیکه نیاز ب هوا اب و خاک سالم دارن -من کلا چون خیلی از شهرا رو زندگی کردم زندگی در شهرستان ترجیح میدم تا استان ها رو -البته ک خانوادم فوت شدن دلتنگی اون مدلی ندارم 😓

منم ی شهر دیگه ازدواج کردم .نتونستم تحمل کنم با اینکه هم همسرم فامیله هم فاصله ‌شهرا باهم نهایت دو ساعت بود..ولی هم میخواستم پیش خانواده خودم باشم هم واقعا دلم برا شهر خودم.هرچند کوچیک تنگ میشد..ی سال بعداز ازدواج خودمو همسرم اومدیم شهر خودم.