یبار ک نی نیم دوماهش بود بابام اومد اخرین زورشو بزنه ک من بیشتر تلاش کنم پسرم شیر خودمو بدم( چون اصلا سینه نمیگرفت ولی بقیه معتقد بودن من دلم نمیخواد شیرمو بدم😐) گفت ببین شیر خودتو ندی هر وقت ک بخوان میتونن بچرو بگیرن ازت و راحت بهش شیر خشک بدن و بتو نیازی نباشه و بود و نبودت نهم نباشه براشون
آقا من خودم شکستم نه فقط قلبم
اون بنده خدا میخواست منو وادار ب شیر دادن کنه نمیدوست حرفش چقدر اذیتم کرد
اما الان پسرم یجوری وابستمه ک هر لحظه چک میکنه من تو اون اتاقی ک هست باشم
این اضطراب جداییش خیلی سخته خیلی خستم کرده ولی هر لحظه ک منو میخواد ناخوداگاه منو یاد اون حرف بابام میندازه
بیشتر مراقب حرفامون باشیم

چرا من احساس میکنم اگه این حرفو میشنیدم ناراحت نمیشدم و میگفتم آره راست میگه😑یعنی اضطراب جدایی بخاطر شیره!

بابام به منم این حرفو زد

این حرف رو به هممون شاید زده باشن 😔به من گفتم سر هردوتا بچه هام منم گوش نکردم گفتم مگه مادری کردن فقط شیر دادن
الانم بعضی وقتا مادرشوهرم میگه تو خیلی مدیونی به این بچه ها 🤨

خداروشکر اون روزا و گذروندیم
منم خیلی تحت فشار بودم
یکی از اقوام پرسید شیر خودتو میدی گفتم نه...گفت دیگه انکار هیج کاری نکردی تو بودی و یه شیر اونم ندادی...
حالا منم چی داغون بودم حال روحی و جسمیمم اصلا جالب نبود
اووووف

از لحاظ هورمونی که آره ولی صرفا میتونستم برای طرز فکر قدیمیه بابام متاسف بشم ولی چون از زندگیم مطمئن بودم ناراحت نشم😅

ولی اخه چرا اصلا بابات باید در مورد همچین موضوعی نظر بده،خیلی خاله زنکیه، حق داری ناراحت بشی