سلام
از همه چی خستم دلم میخوادهمه چی رها کنم برم
هیچ دلخوشی ندارم... همش هم بخاطر این بچه ک همش از صبح بهانه میگیره خیلی عصبیم می‌کنه همه راه رفتم تحمل کردم.... دارم دیونه میشم

من تو شهر غریبم خانوادم ازم دورن سال تا سال نمیان پیشم من باید برم خونشون راه دوره با بچه کوچیک سخته.بعد مدتها یه همسایه پیدا کردم بچه ش یکسال نیم از پسرم بزرگتر بود یه مدت تو کوچه باهم قدم میزدیم بچه هامون هم باهم بودن بعد دیدم بچم داره رفتارش عوض میشه عصبی شده چون بچه همسایه بهونه می‌گرفت جیغ میزد سرشو میزد زمین یا بچمو هل میداد دیگه قطع ارتباط کردم باهاش دوباره تنها شدم ولی لااقل بچم تحت کنترل منه.منظورم اینه بعد مادرش ن نه با دوستای متاهل میشه رفت بیرون نه مجرد چون بچه تا یه سنین نمیزاره تا عقل پیدا کنن میره مدرسه اونوقت بازم وقت نداریم.ایشالا ازدواج کنن یکم وقت آزاد داریم.

ببرش بیرون پارک یکم باهم بگردین