بعد از بدنیا اومدن دخترم خیلی چیزا عوض شد و از همه مهمتر کمتر بودنم کنار پسرم هست،و این موضوع خیلی ناراحتم میکنه،شبا که میخام بخوابونمش بعد خوابیدنش کلی گریه میکنم،نکنه من مادر بدی ام

حالابچه های شماکوچیکن وقتی پسرمن به دنیااومد دخترام۸ساله بودن وتو۸سال من وسط دوتادخترمیخوابیدم الان ۲سال وچندماهه جدا تویه اتاق دیگه میخوابن ومن باپسرم و مثل سال های قبل نمیتونم بهشون برسم این خیلی عذاب آوره

فکر میکنم این تجربه رو همه مامانا داشته باشن زیاد برام تعریف کردن از این احساس

تنها نیستی منم همین حس دارم کمتر میرسم به دختر بزرگم

خب شما اشتباهت همینه اون کوچیکه الان اصلا متوجه هیچس نمیشه تا یکسالگی شما توجهتو بزار به بزرگه اینو بیشتر ک خوابه وقتتو بااون بگذرون من بچهام پشت سرهم بودن ولی تاالان بیشتر محبتم دقتم حتی خرجومخارج باشه واسه دخترم‌میزارم چون بزرگتره وممکنه عقده ای بشه

اصلا اصلا خودتون رو سرزنش نکنین. سرزنش فقط افسردگی رو به بقیه مشکلاتتون اضافه میکنه
منم نمیتونم مثل قبل به دختر بزرگم توجه کنم. حتی حالتهایی دارم که از ویار بارداری بدتره و از خیلی آدمای اطرافم انگار دوست دارم کناره بگیرم و از خیلی رفتاراشون اذیت میشم.
ولی اینو خوب میدونم، ما الان به شدت نیازمند کمک دیگران هستیم و واقعا تحت فشاریم پس نباید مادریمون رو با حال الانمون زیر سوال ببریم.

منم از این میترسم دخترم هم سن پسر شماس همش میترسم بدنیا بیاد پیش دخترم نتونم مثل قبل باشم

منمممممم

پسرت چن وقتشع