۵ پاسخ

بسیار مفید بود👏👏

دختر دوستم ۶ ماه از پسر من کوچیکتره این بچه وسایل خودش مال خودشه وسایل بقیه هم مال اونه و وقتی بچه های ما بهش چیزی ندن میندازه تو گریه جوری ک بچه رو یه فصل مرتب کتک بزنی اونجوری گریه نمیکنه ک این بچه گریه میکنه
وحالا ی بار دست ب وسیله هاش بزنی فحش میده
بااینجور بچه ها چیکار باید کرد نه حرف حالیشه نه محبت

منم خیلی با رایان تمرین میکنم بهش هی توضیح میدم که وسایلاشو زود به کسی نده
بچه ها ازش میگیرن رایان نمیتونه بگه نه مال منه
با بغض میاد پیش من و من حرص میخورم
هی دوست دارم خودش از حقش دفاع کنه ولی نمیکنه و راحت میگذره و من حرص میخورم

خب وقتی بچه دیگه گریه میکنه و خوراکی بچه ما رو میخاد چی ، یا اسباب بازی

ما والدین
مهم‌ترین رفتاری که باید در خودمون تقویت کنیم همدلی و همدلی و همدلیه✨

ما استاد برتر نیستیم. ما کوهی از تجربه، ما حلال مشکلات، ما دستگاه ارائه راه حل نیستیم!
ما رئیس نیستیم، که با اعمال فشار و تهدید و تنبیه به انتظارات و اهداف خود برسیم….

به جاش لازمه که مدام تمرین کنیم که چطور در بستری امن و آرام با فرزندمون درمورد مشکلات و احساساتش صحبت کنیم.
تمرین کنیم که بدون قضاوت گوش بدیم و همدلی کنیم.


@mambabyy

سوال های مرتبط

مامان Arad🌈🧿✨ مامان Arad🌈🧿✨ ۳ سالگی
📌 وقتی «حرف مردم» تبدیل به فرمانده‌ی خانه می‌شود!
چطور از شر اضطرابِ قضاوت دیگران در تربیت خلاص شویم؟

تا حالا پیش آمده که در یک مهمانی یا فروشگاه، فرزندتان رفتاری نشان دهد و شما فقط به این فکر کنید که: «الان بقیه درباره من و تربیتم چی فکر می‌کنند؟»
این دقیقاً همان لحظه‌ای است که «دیگران» وارد خانهٔ ذهنی ما می‌شوند و سکان تربیت را به دست می‌گیرند.

مثال:کودکتان وسط فروشگاه روی زمین دراز کشیده و برای خرید یک اسباب‌بازیِ گران‌قیمت جیغ می‌زند. نگاه‌های سنگین دور و بر شما را احاطه کرده: «عجب بچه‌ی لوسی!»، «وای مادرش چقدر بی‌عرضه‌ست که نمی‌تواند کنترلش کند! ،,"

حس شما: خجالت، ضربان قلب بالا، و این وسوسه که هرطور شده باج بدهید یا دعوایش کنید تا فقط «خفه شود» و نگاه‌ها برداشته شود!

💡 راهکار (تغییر تمرکز از تماشاگران به کودک):
۱. حبابِ ارتباطی بسازید:
در آن لحظه، آگاهانه به دور و بر نگاه نکنید. زانو بزنید، هم‌سطح کودک شوید و بگویید: «می‌دونم عصبانی هستی، ولی اینجا خرید نمی‌کنیم.» وقتی شما تمام تمرکزتان را روی کودک بگذارید، «دیگران» عملاً محو می‌شوند.
۲. برچسبِ ذهنی را عوض کنید: به خودتان یادآوری کنید: «مردم دارند رفتارِ یک کودکِ ۵ ساله را می‌بینند، نه لیاقتِ منِ مادر را.» اجازه ندهید رفتار طبیعیِ یک کودک در سن رشد، به سنجشی برای ارزشِ شما تبدیل شود.