من امروز یه تاپیک گذاشتم و از کامنت مامان‌ها واقعا تعجب کردم.
میخوام مسئله رو از دیدگاه روانشناسی-حقوقی بیان کنم چون جلسات زیادی با تراپیستم درمورد صحبت کردم و هزینه زیادی بابتش دادم.
از مامان‌هایی که مثل خودم دغدغه‌مند خواهش می‌کنم بخونن که براشون شفاف سازی بشه.
تو کامنت مینویسم زیاد نشه.

پوشک مای بیبی مولفیکس واکسن یکسالگی هجده ماهگی تب استامینوفن

وای من اصلا دوست ندارم مادر خیلی فداواری باشم اینو با افتخار پیش همه ام مطرح میکنم چرا صبح تا شب باید تو خونه کار کنم بهترین غذاهارو برا بچم درست کنم هرچی بخواد در خدمتش قرار بدم خودمو فراموش کنم؟بچه من هروقت توانایی هرکاری رو پیدا کنه من دیگه اون کارو براش انجام نمیدم مثلا بچه هام ۱۳ چهارده سالشون بشه آشپزی بهشون یاد میدم تا کم کم بار مسئولیت منم تو خونه کمتر بشه کارای شخصیشونم همه رو باید خودشون انجام بدن اصلنم دوست ندارم خونم مث دست گل باشه و برق بزنه چون نتیجش میشه کمردردو گردن درد و دست درد تو پیری تا حد توانم از خودم مایه میزارم منم دوست دارم فعالیت بیرون از خونه داشته باشم و برم پی علایقم دوست ندارم یه خوندار نمونه یا مادرفداکار کنج خونه باشم باور کن حتی با همه اینا بازم کار بیرون کردن برا ما زنا خیلی سختتر از آقایون

حرفاتون همش درسته ولی متاسفانه عملی کردنشون سخته
مامانایی که بچه های بازیگوش و بدغذا و بدخواب دارن
وقتی ندارن کهوبخوان به خودشون فکر کنن

کاملا درسته
من تا قبل بچه دار شدن خیلیی شرایط ایده آلی داشتم
باشگاه
سر‌کار
مهمونی و تایم ازاد زیاد
اما با بچه دار شدن همه اینا ازم گرفته
عاشق دخترمم و بودنش کلی لذت میبرم ولی دیگ نمیتونم به سارای قبل بچه دار شدن برسم
همسرمم خیلی دخترمونو دوست داره خیلی باهاش بازی میکنه ولی اصلا و ابدا اینطوری نیست بگم بچه داری پنجاه پنجاهه...همسر من کلا بیست درصد از صد در صد روز کنار دخترمه
و اون ۸۰درصد بقیش با منه..و حتی اون بیست درصدیم که کنار دخترمه وظیفه ی شیر دادن غذا دادن تعویض لباس و پوشک با خودمه و فقط به قول معروف اون تایم سرحالی دخترم باهاش مشغوله
ولی این موضوعات به قول شما ذره ای از عشقمون به بچه هامون کم نمیکنه ولی اصل ماجرا رو هم تغییر نمیده

ببین به خاطر همین طرز فکره که مادرای ما
کاملا از خودشون گذشتن و بعدا توقع دارن دختر یا پسرشون زندگی نزیسته شون رو براشون جبران کنه با احساس گناه دادن و عذاب وجدان دادن
من یه مسافرت میرم هرلحظه فکر میکنم
مامانم چرا نیومده کاش میوردمش
چرا من الان اینجا بهم خوش میگذره مامانم تو خونست
یعنی حتی اگه خودشون نگن اطرافیان تا یه اتفاقی می‌فته میگن می‌دونی مادرت چقدررر برات زحمت کشیده
می‌دونی چقدر از خود گذشتگی کرده
یعنی من انقد تو‌بچگی اینو از اطرافیان شنیدم تبدیل شده به صدای ذهنم

دقیقاً حق با شماست
چقد این روزا این موضوع برام پیش میاد و از لحاظ روانی نیاز دارم بیرون از خونه کار کنم یا درسمو ادامه بدم
همش حس عقب افتاده بودن دارم ❤️‍🩹

همه چیز هایی که گفتین درسته ولی من براش راه حلی پیدا نکردم واقعا…
من خودم پیشرفت زن و مرد رو جدا از هم میبینم. قطعا آدم ها تو یک رابطه سالم از پیشرفت هم خوشحال میشن. ولی باید هر کدوم پیشرفت مستقل داشته باشن. یک چیزی(یک مهارت، یک کار، یک مدرک تحصیلی و….) که با تموم شدن رابطه ، با بزرگ شدن بچه ها و مستقل شدنشون یا…. زن نمونه بدون هیچ دستاوردی و احساس قربانی شدن.
من که در طی یک سال و نیم گذشته شرایط نرمالی نداشتم متاسفانه. پسرم دو بار رفته اتاق عمل. آلرژی به پروتئین گاوی و محدودیت غذایی زیاد داره. بد غذایی داره که رفتم گفتار درمانی گفتن یکمی بیش حسی دهانی داره و…
تا سه ماه پیش شهر غریب بودم تازه جابجا شدم به شهر پدر و مادرم. در حال حاضر دو هفته در ماه همسرم شهرستان کار میکنه.
خلاصه که شرایط نرمال نبوده اصلا.
خیلی خوشحال میشم اگر خانم هایی با شرایط من راه حلی پیدا کردن برای پیشرفت فردی یا تونستن مدیریت کنن برنامه و زمانشون رو حتما درمیون بذارن با بقیه♥️

میشه بپرسم کارتون چیه ک میگین برگردم سر کار؟

ببین من تک تک صحبت‌ها رو میفهمم سنم رو ببینی متوجه میشی که همینجوری نمیگم....
ولی یه چیز خیلی ساده بگم خیلی ساده :
اگه کمک داری کمک واقعی برو سرکار یا یه حقوق خوب داری که مهد خوب بزاری...
کمک نداری حقوقتم خرج خورد و خوراک و اقساط وام میشه بمون پیش بچه ها...از آب و گل در اومدن بزار...
آخه مثلا میگن حتی بچه هم میخواین بزارین مهد بزارین دو سالش بشه که یکی اذیتش کرد مربی معلمی بتونه با دست نشون بده!! ....

من ۱۰۰ درصد باهات موافقم
منم کارشناسیمو تو بارداریم تموم کردم
الانم باشگاه میرم شوهرمم نه ک خیلی دلسوز من باشها
من بهش گفتم عزیزم من برای اینک بتونم مادر خوبی برای پسرم باشم باید به خودم برسم انرژی داشته باشم اگه باشگاه نرم کسل میشم و اگ مادر شادی نباشم کودک شادی هم نخواهیم داشت دیگه هرطور که میدونی برنامه بچین.
❤️‍🔥گفتم تو که ساعت ۸ رفتنی ای سر کار اون وسط مسطا یه استراحتی بکنی یه دورم تو گوشی بزنی یه چایی بخوری تا ۸ونیم بمون خونه استراحتتو بکن رفتی سر کار بکوب کار کن چون من روحم خسته میشه تو خونه.
الانم دارم میخونم که ارشد ثبتنام کنم.
انشاالله آزمون استخدامی هم میخام شرکت کنم.
واقعا اگه آدم بشینه بگه خب شوهرم کار میکنه رشد میکنه منم باهاش رشد میکنم اصلا اینجوز نیست اون لیسانس بگیره هیچیش ب من نمیرسه اون ترفیع درجه بگیره برای من افتخاره ولی هیچی به شخصیت من جلوی شوهرم اضافه نمیکنه باید ب فکر شخصیت خودم باشم که فردا جلو خودش سزم بالا باشه

به شدت باهات موافقم
مرسی که این مسائل رو بیان میکنی
متاسفانه این باور که زن فقط نقش مادری داره و به این خاطر دنبال رشد فردی نره خیلی عمیقه توی جامعه ما
و آقایون میتونن کلی کار کنن پیشرفت کنن ادامه تحصیل بدن خونه بخرن ماشین بخرن و از همه مهمتر جایگاه اجتماعی خودشونو محکم کنن اما خانما باید فقط بچه بزرگ کنن

مگه فکر کردن ب خودمون این نیس ک کارایی ک دوس داریمو انجام بدیم؟

سلام عزیزم خیلی ممنونم که تجربیاتت و معلوماتت رو با ما به اشتراک میگذاره خیلی آموزنده بود بهت درخواست دادم❤️❤️

شما هرکدوم این مسائل رو نادیده بگیری خشکی میشه توی وجودت و بعدها به بچت میگی من بخاطر تو فلان کردم یا نکردم و اونم میگه خب میخواستی نکنی که راست هم میگه. بهترین کار دیدن خودته و پیدا کردن راه حلی که به شرایطت بخوره.
اینهمه جبهه گرفتن تو کامنتا برای من بوی نادیده گرفتن یه نیازی رو میده که همش میخوان با کلمات و جملات تو تعارفات روی اون نیاز رو بپوشونن.
فکر می‌منم تمام مسائل توی کامنت‌ها رو خلاصه پوشش دادم اگر مورد دیگه به ذهنتون میرسه بگین درموردش صحبت کنیم. 🤍

ببینین وقتی شما مادر می‌شین، اینکه بگین من مادرم از فلان چیز باید بزنم من مادرم دیگه زندگی قبل رو ندارم به دلایل زیااادی اشتباهه.
یکی از دلایل، مسئله‌ی فردیت آدم‌هاست. من عاشق بچه‌م هستم و از نقش مادری لذت می‌برم. اما اگر به مسائل دیگه علاقه‌مند باشم آیا عشق من زیر سوال می‌ره؟
یکی دیگه معنا دادن هویت مادری با پاداش‌های مذهبیه. من خودم آدم مذهبی هستم ولی آیا خود مادر بودن انقدر قشنگ و لذت بخش نیست؟ که بخوایم با پاداش اخروی مرهمی روی دردمون بذارم؟
یکی دیگه نقش پدر و مادر در فرزند پروریه که نقش جامعه توی نهادینه کردنش تو ذهن ما پررنگه. آیا تصمیم به بچه‌دار شدن تصمیمی دونفره نیست؟ پس چرا نقش پدر بعنوان والد نقش کمک و نقش مادر بعنوان یکی از والدین نقش «وظیفه» رو داره؟
یکی دیگه از مسائل حمایت زن از مرد در برابر رشد هست. مشخصا اگر مرد رشد کنه چه مالی چه جایگاه چه تحصیل، کل خانواده رشد می‌کنه. کسی نیست که منکر لذت دیدن رشد همسرش باشه. اما این رشد که نتیجه‌ی مالی هم در پی داره آیا منصفانه و برابر بین همسر صورت می‌گیره؟ شاید بگین خب اون کار بیرون میکنه ما داخل خونه و تقسیم وظایفه. درست میگین اما نه برای قانونی که توش زندگی می‌کنیم که کلی بی‌انصافی وجود داره. شاید بگین حالا کی تو زندگی حساب کتاب می‌کنه؟ باید جواب بم توی زن باید بکنی. ازدواج یه قرارداد گوگولی فانتزی نیست. شما پای یک قرارداد قانونی رو امضا کردین و اتفاقا اون قرارداد دودوتا چهارتا داره.