هی ساعت میگذشت و هی سراغ بچمو از هرکی میگرفتم جواب درستی نمیدادن تا صب بازم پلک روهم نذاشتم صب گفتم من باید برم بچمو ببینم ب زور بردنم دیدم تو دستگاهه هی میگفتن زود مرخص میشه بهم اجازه ندادن بهش شیر بدم یا بغلش کنم فقط گفتن میتونی بدوشی و بیاری منم هی سعی میکنم و هی غصه میخوردم من مرخص شدم تا ظهر بچمم موند یکی دو روز هی میرفتم بهش سر بزنم همچنان اجازه شیردهی نداشتم میرفتم میدیدم تختشو عوض کردن یدور جون میدادم گفتن حالش بهتر شده اکسیژنشم قط کردیم از روژ سوم اجازه دادن تازه بغلش کنم و شیرش بدم اما گفتن زردی گرفته و باید بمونه زردیش فقط ۹بود اما بخاطر پول هزار دلیل و بهانه اوردن و بچمو نگه داشتن منم یسره تو راه خونه و بیمارستان جونم درمیومد

واقعا سخت و دردناک بچه تو نبینی من فقط گذاشتن تو دستگاه جونم رفت و کلا ترس تمام وجودم رو گرفت وقتی گریه میکرد کسی به حرفم نمی‌کرد بچم رو برداره و از همون ساعت ترس اینکه بچمو ازم میخوان بگیرن رو دارم باوجود سزارین سرپا شدم حتی لحظه ای بچم رو به کسی از خانواده ندادم و نمیدم همش فکر میکنم قصد آسیب دارند یا پیش باباش میزارم بند دلم پاره میشه تا برم و برگردم چون شاغل هستم پرستار داره بچم ضربه بدی بود برام همین الانم فکرش اشکم رو جاری کرد بچه ای که فقط چسبیده به من می‌خوابه و اونم ترس رو احساس کرده 😭😭😭😭

آخی عزیزم چقد سختی کشیدی
منم زایمانم برام کابوس بود