سلام آقای قسمت 17 و18🥰🥰امروز یه سفر یه روزه ام شاید نتونم دوباره بارگزاری کنم

پوشک،شیرخشک

ادامه18:
بیخیالی به همین سادگی نبود، باید ۷ سال خاطره و دلخوشی را به فراموشی می سپردی، باید بی تفاوت می شدی برای چراهایی که به ان شاءالله تبدیل شده بودند، باید صبوری می کردی برای دعاهای ناخواسته ای که در جمع برای تو ختم می شد، باید راه فرار را بیاموزی از پیشنهاد اطرافیان برای درمان دوباره را، باید دل بکنی از رویاهایت و چه سخت است فراموشی رویاهایی که شیرینی اش زیر دهانت مزه کند.
خوب به خاطر دارم رویای شبانه ای را که پس از بیدار شدن، شیرینی اش روزهایم را تلخ کرد..
دل درد داشتم و به پزشک مراجعه کردم. همسرم کنارم بود‌.روی تخت دراز کشیدم. دکتر پرسید: خانوم مشکلت چیه؟
_ چند وقتیه دل درد دارم
شروع به سونو کرد و گفت: خانم شما که بارداری
از شادی بی وصف این خبر من و همسرم با صدای بلند اشک ریختیم. آنقدر بلند که چشم باز کردم و از رویای شبانه بیرون آمدم اما گویی هنوز در آن زندگی می کردم و باورم شده بود. از سرخوشی دستی به شکمم کشیدم. اما خبری نبود، خواب بود،خوابی که تا چندین روز چنگ به دلم می انداخت و روحم را به سُخره می گرفت.

قسمت هجده

روبروی خدا نشستم، هزاران حرف در سینه بود اما زبان یاری به سخن نمی کرد. چه می گفتم؟ از راه های رفته و بن بست های ته قصه؟ از التماس و اشک های پنهانی؟ از دویدن به نرسیدن؟ از دلی که سنگ صبوری جز خودش نداشت؟ از سکوت مردی که گاهی در خلوتش با هق هق می شکست؟ از امیدهایی که خروارها گردِ ناامیدی به روحش نشسته بود؟ از چه می گفتم که خودش شاهدش نباشد؟

نفس عمیقی کشیدم. چشمانم مات سجاده و لبهایم فرو بسته بود.
باید سنگ هایم را وا می کندم، باید زبان سخن می گفت تا دل آرام گیرد. نگاه به آسمانش دوختم و نفسی خسته بیرون دادم.
_ خدایا ، دیگه نمیتونم، ما تلاشمونو کردیم، ولی انگار خواست تو یه چیز دیگه اس، باشه، منم راضی ام به رضای تو

اما دلم راضی نبود، دروغی که دلم هم از آن با خبر بود. هنوز امیدی ته دلم سوسو می زد که شاید همین بیخیالی خودش راه را برای رسیدن به آرزویم باز کند.مگر نه اینکه خیلی ها گفتند در بی خبری خوش خبریست...
گفتم باید بر طبل بیخیالی زد ولی مگر میشد؟ هرماه چشم انتظار علامتی بودم که باور کنم خدا عشق در وجودم کاشته است اما...

ادامه ی 17:
پر از بغض بودم و قدرت مقابله ام کم شده بود. بدون آنکه منتظرش بمانم به سرعت حرکت کردم. او هم با قدم‌هایی تند پشت سرم می آمد و مدام می پرسید: چی شده؟ مینا، دکتر چی گفت

به حیاط که رسیدیم و خیالم راحت شد نگاهی نیست که شاهد اشک هایم باشد، با صدایی بلند گریستم.

_چی شده؟ حرف بزن، چی گفت

اشک امانم نمیداد، درد، شرم، رنج، خستگی، گلویم را دو دستی چسبیده بودند و نفسم تنگ شده بود. میان هق هق گفتم دکتر گفت نمیشه انجام بدیم، برید برای دوماه دیگه

کمی مکث کرد، ناراحت شد، سکوتش کوتاه اما سنگین بود. او مرد بود و نمی‌توانست مانند من غصه اش را ابراز کند. مرا در آغوش کشید و گفت: به درک، حالا که نشد به جاش می ریم کلی خوراکی مضر می خوریم، خسته شدیم از بس رعایت کردیم

جمله اش مسخره بود اما آن لحظه پر از دلگرمی، میخواست به شیوه ی خودش راه گم کند اما ما سالها بود در این راه گم شده بودیم.

_ بسه دیگه گریه نکن، بیا بریم.

دستم را مانند کودکی گرفت و همراه او شدم. تمامی نداشت، اشک هایم به اندازه ی این سالهای نذر باریدن کرده بودند، تمام مسیر به گریه ی من و به سکوت او گذشت.
به خانه که رسیدم تمام تلاشش را می کرد دل مرا به بهانه ی چیپس و پفک آرام کند، انگار این درد آنقدر برای او هم سنگین بود که فکرش به جایی قد نمی‌داد.
هر دو خسته ی راه بودیم، هر دو روحمان فرسوده و افکارمان پژمرده شده بود، انگار به ته خط رسیده بودیم و به خودمان که آمدیم دیدیم دیگر پا پس کشیده ایم از ادامه دادن...
دیگر سپرده بودیم به روزگاری که بی دلیل با ما سر جنگ داشت و پرونده ی ۷ ساله ی ما در بهمن ماه ۱۳۹۸ بسته شد.

قسمت هفده

جستجوهای دلخوش کنک همچنان در گوگل ادامه داشت.
_ کیا با داروهای ivf باردار شدن؟
_ کسی بار اول با ivf باردار شده؟
_ کیا قبل ivf یهو فهمیدن باردارن؟
_ برای ivf چند تا تخمک و اسپرم نیازه؟
_ شماها چند تا جنین دارین؟
و....

باز هم دنیایی روی آب ساختیم که امیدوار بودیم این بار به خشکی برسد.
مصرف داروها بی هیچ کم و کاستی پیش می رفت تا اینکه نوبت رسید به پیگیری اینکه آیا این راه پاسخگوی ما هست یا خیر.

لحظه ی انتظار پر از تشویش بود، انگار زمان کند شده بود، هر دو لبخند به صورت داشتیم اما جنسش جور دیگری بود، پر بودیم از بلاتکلیفی تا اینکه نوبتمان شد.
وارد اتاق خانم دکتر شدم و روبرویش نشستم، پرونده مان را کمی زیر و رو کرد و گفت: متاسفانه نمیتونیم ivf انجام بدیم، فعلا وضعیت لقاح مناسب نیست، برید یک ماه استراحت کنید، ماه دوم بیایید برای اقدام مجدد.

دنیای روی آبمان همان لحظه غرق شد، انگار دستی نامرئی مدام به صورتم سیلی می زد تا باور کنم این امید هم خوابی بیش نبود، از جا بلند شدم. پای رفتن نداشتم، پشت در خشکم زده بود، خدایا چشمانی منتظر پشت این در است، چطور بگویم باید دست خالی به خانه ی سوت و‌ کورمان برگردیم.
دلم می خواست دنیا همان جا متوقف شود و از اتاق بیرون نروم اما چاره ای جز رویارویی با حقیقت نبود.
در را که باز کردم اولین صحنه ای که دیدم چهره ی منتظر و لبخند پررنگ همسرم بود. آخخخخ خداااا، چطور جواب این لبخند را بدهم؟

به سمتش رفتم. چشمکی زد و با همان لبخند پررنگ گفت چه خبر؟
عذابم نده، نپرس ، زخم های دلم سر باز کرده اند، خون گریه می کنم.

با عجله گفتم پاشو بریم. لبخندش کمرنگ تر شد.
_ چرا؟
_ حالا پاشو، بریم تو حیاط می گم