صبح بخیر❤️ در خدمتتون با قسمت 13و 14🥰🥰


شیرخشک،پوشک

ادامه ی 13:
قصه های زیادی از دل این جمعیت منتظر می توان نوشت، دردها و شادی های زیادی را می توان لمس کرد، یک اعتماد نانوشته بین تو و بغل دستی ات برای صحبت از خواسته ای مشترک، هر یک چون کتابی قطور از شدن و ناشدن ها که فقط کافیست سرفصلش را باز کنی تو می مانی و دنیایی که تا کنون نمی‌دانستی وجود دارد...
خیلی ها در این دنیا مو سپید کرده بودند، خیلی ها زندگیشان به مویی بند بود، خیلی ها درد تشنگی بر لب چشمه را چشیده بودند، خیلی ها زندگی را در این مسیر به حراج گذاشته بودند، برخی حلقه ی اشک بدرقه ی کلامشان بود، برخی مغموم و ساکت در فضایی ناشناخته سیر می کردند...

زمان در این مکان آرام تر از ثانیه ها حرکت می کرد و همه ی ما صبر را آموخته بودیم.
صبوری برای دیر آمدن پزشک، اَبرو نازک کردن های منشی، زمان طولانی مدت آزمایشها، درد های معاینه، رنج باخت در تقدیر الهی و....

هیچ قابی رنج آور و تلخ تر از صف مردانی نبود که در هاله ای از شرم و حیا، به دستور ارولوژیست، آزمایش خود را در اتاق کوچکی که در ته سالن آماده کرده بودند، انجام میدادند، از شرم نگاهشان با کسی تلاقی نمی کرد.

ادامه14:
دکتر نقشینه اولین پزشکی بود که می‌توانستی با خیال راحت و بی هیچ عجله ای با او حرف بزنی و همین اخلاق و مهربانی اش به من قوت قلب میداد.

پزشک حاضر شد و مرا برای انجام بهتر کار راهنمایی کرد. نفسم به سختی در آمد و شد بود.
_ نفستو آروم بیرون بده و خودتو شل کن، اصلا نترس و نگران نباش

بسم الله آرامی زیرلب گفت و آنقدر سریع کارش را انجام داد که من را به شک انداخت و پس از رفتنش از ماما پرس و جو کردم که آیا کار تمام شده است؟😂

نیم ساعتی دراز کشیدم. دستم روی شکمم بود و چشمانم را بسته بودم، آیت الکرسی را با احساسی پر از امید، آرام می خواندم.

این نیم ساعت برایم پر از زندگی بود، پر از پایانی خوش که دوامی نداشت.

مرسی عزیزم ولی کاشکی به تربیت بذاری توی هر تایپیک ی قسمت باشه

چقدر غمگین😔😔😔😔

ممنون گلم
دیشب همش داستانت رو خواب میدیدم😂😂

قسمت چهاردهم

پزشک اورولوژیست و زنان، مدام بیماران را با نامه نگاری بین هم رد و بدل می کردند، شده بودیم عین مهره های سردرگم داخل قوطی که با هر تکان به اینطرف و آنطرف می خزیدند.
هر بار که به خانه برمی گشتیم جیبمان خالی می شد و قفسه ی داروهایمان پر...
تزریقاتی محله، دیگر هم ما را می شناخت هم درد ما را، تعداد و دوز مصرفی را از بر بود...

هم آغوشی های اجباری که دیگر از روی عشق نبود و حکم درمان داشت...
توهم های بارداری که با چکیدن اولین قطره ی خون روی سنگ سفید، تمام می شد...
اشک هایی که سجاده را خیس میکرد و دل آسمان نمی لرزید...
نذرها و عهدهایی که در گذر زمان فراموش می شد...
اینها حاصل ماه ها رفت و آمد در مرکزی بود که در نهایت ما را به مسیر اولین تجربه مان برای روش درمانی iui کشاند.

برای اولین بار در سالن انتظار اتاق iui نشستم. وجودم لبریز بود از دلشوره و امیدی عجیب.
شاید این دیگر نقطه ی پایان باشد. همه چیز بر وفق مراد است که من اینجا نشسته ام فقط می ماند دست تقدیر که ایکاش امضای تاییدش پای دلم می خورد ...

سالن انتظار را با پرده ای سفیدرنگ به دو قسمت کرده بودند که پشت پرده سه تختخواب را برای انجام iui قرار داده بودند.
وقتی روی تخت خوابیدم، نفسم در سینه حبس شده بود، قلبم سنگین و‌مچاله و لبهایم مدام به وِرد زیر لب می جنبید.

آن روز پزشک خودم حاضر نبود و پزشک دیگری مسئول انجام اینکار بود و همین نگرانی ام را بیشتر میکرد.

قسمت سیزدهم

مزیتی که مراکز ناباروری نسبت به مطب ها دارند، دسترسی راحت تر به پزشک زنان و ارولوژیست و خدمات ناباروری به صورت همزمان هست. یعنی در یک روز هر دو می‌توانستیم توسط پزشک مربوط به خود معاینه شویم و همزمان روند درمان طی شود.
دیگر آزمایشها و سونوهای قبلی به هیچ کاری نمی آمد و باید از صفر شروع می کردیم.

وارد مراکز ناباروری که میشوی دیگر هیچ چیز برایت جای شگفتی ندارد، نه سن و سال ، نه دلایل ناباروری،نه اصطلاحات پزشکی و نه حتی اشتراک گذاری نوع روابط خصوصی ات...
آنجا زوج هایی می بینی با روحیه ای از جنس پولاد اما در عین حال نازک و شکننده...