راهکارایی میخوام
برای ارامش ذهن
دوری از ادمای بد
فاصله باادمای اضافی
میخوام بیشتر به بچه هام و خونه وزندگیم برسم
الانشم میرسم ها ولی خدایی با دادوهوار وبدخلقی
دوس دارم منم بلد باشم خودمو بگیرم از خیلیا
بلدباشم نباشم خیلی جاها
بلدبشم ادما رو نبینم و برام مهم نباشن
کلا حس میکنم با درس پسرم ودانشگاه خودم وبچه کوچیک تاحدودای سرگرم هستم
ولی نمیدونم چرا باز حس میکنم تنهام و به همدم نیازدارم
و غرورم اجازه نمیده به احدی نزدیک شم
خصوصاوقتی میبینم بقیه درحال فراموش کردنمونن

کتاب خوندن خیلی گزینه خوبیه ولی بابچه کوچیک واین همه سر وصدا هیچی تومخم نمیره
بقیه روزاتونو چطور میگذرونین ؟تنهایین؟اذیت نمیشین؟
کلا میخوام بدونم چطور میتونم بابچه هامدمهربونترشم ومنکه این همه دوسشون دارم وقفشونم
دادنزنم سرشون
گیربیخودندم بهشون

کلاس رقص کلاس نقاشی عالیه

خیلی تنهام .خیلیا🫠

و منی که هر بار عذاب وجدان دارم و نمیتونم خودمو کنترل کنم دو ماهه کتاب گرفتم وقت نمیکنم بخونم یا کوچولو خانم اجازه نمیده اصلا هم وقت نمیکنم به خودم برسم خستم از این وضعیت شبها هم از بس خستم چیزی ازش نمیفهمم

منم مثل شمام دقیقا همش کل روز در حال خودخوری و فکرایه منفی اخرم سر بچه طفلی خالی میکنم همش افسوس میخورم ب حال کساییکه با خودشون خوشن به هیچکس و هیچ چیز فکر نمیکنن فقط دنبال ارامشن و فکر پیشرفتن ماها فقط به نداشته ها به اختلافاتمون با بقیه فکر میکنم من که کل روز هی میگم چرا فلانی فلان کارو باهام کرد چرا فلانی احترام نذاشت چرا فلانی بچمو ندید با این فکرا کل روزم هدر میره احساس میکنم با این افکار به شدت سمی زندگیم روزی نداره انقد منفیم از خودم خستم اما مثل شما هیچ راهی ب ذهنم نمیاد ی مدت روانشناسم رفتم اما بدتر شده بودم دیگه ب همه چیز و همه کس گیر میدادم از خودم بدم میاد

تا پارسال با خیلیا رفت و آمد داشتیم. ولی الان نود درصدشون در ارتباط نیستم خیلی بهتره .فقط خانواده

دقیقا مشکل منو‌ داری که البته من با خانواده ام از بارداری تا الان اختلاف دارم هیچ‌ جوره‌ نمیتونم حرفهاشونو‌ فراموش کنم و کینه اشونو از دلم بیرون کنم و هر وقت یاد کارها و حرفهاشون‌ میوفتم‌ بدتر کج خلق‌ و عصبی میشم و ناخواسته سر بچه ام خالی می‌کنم بیشتر ساعتهای روزم به خودخوری و حرص خوردن میگذره متأسفانه

من چقد توام👍