مراجع سومي ك ميخوام تعريف كنم داستان يه خانومه بعد از زايمانشه

اوایل فکر می‌کرد فقط خسته‌ست.
مادری که سه ماهه زایمان کرده و تازه داره با شب‌بیداری، نشت‌شیر، بی‌خوابی، و گریه‌های بی‌دلیل کودک کنار میاد.
حرفاشو که می‌زد، مدام می‌گفت:
«فکر نمی‌کنم افسرده باشم، فقط انگار… دیگه هیچ‌کس منو نمی‌بینه.»
جلسه‌سوم، وقتی گفت:
«من دیگه از بوی خودم بدم میاد.»
فهمیدم داستان فقط بی‌حوصلگی نیست.
پشت اون جمله، یه خشم فروخورده خوابیده بود

کم‌کم تونست باز بشه.
از آراد گفت. شوهرش.
مردی که تا قبل زایمان، موهاشو نوازش می‌کرد، بهش گل می‌داد، حتی برای بوسیدن پیشونیش صبر نداشت.
و حالا؟
حاضر نبود حتی تو چشمش نگاه کنه.
دیگه “همسر” نبود. فقط “مادر بچه‌ش” بود.

و بعد…
با همون صدای آروم، گفت:
«اون شب، توی لباساش، لك ي رژ ديدم.»
من ساکت شدم.
نه برای قضاوت،
برای اینکه بدونم قراره با این زخم، چیکار کنیم

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط