یجورایی دلم به حال پسرم میسوزه ، تو شهر غریب نه فامیلی نه آشنایی هیچ کس رو نداریم تو طول روز نه کسی رو میبینه نه کسی بهمون سر میزنه ، هوا هم سرده و همش برف میاد بیرونم نمیتونم ببرمش خیلی تنهاست ، ۱۰ روزه تو خونه ایم و هیچ کس رو ندیده ، کل سیسمونی و وسیله هاش تو خونه خودمونه که تو شهر خودمون هستش و چیزی از وسایلش رو نیاورده اینجایی که داریم زندگی می‌کنیم، آخه ۶ ساعت فاصله هست و جام اینجا کوچیکه ، وسیله هاش رو ندیده حتی یبار تو تختش نبوده و اتاقش رو یکی دوبار دیده ، کاش میشد تو شهر خودمون و خونه خودمون و کنار خانواده هامون باشیم که انقدر تنها نمونیم ، بعضی روزا از این همه تنهایی و غربت واقعا خسته میشم ، همه میگن بچه اومد از تنهایی تو شهر غریب در اومدی ولی انگار از وقتی آرمان بدنیا اومده سخت تر شده چون همش بفکر پسرمم که اونم تنهاست و میترسم اجتماعی بار نیاد و ی بچه منزوی بشه 🤦‍♀️

نگران نباش گلم یه ذره که هوا گرم تر بشه میتونید باهم بیرون برید مثل پارک و بازار یا حتی مسجد و امام زاده ها
وقتی بیرون بری یا مثلا بچتو مهدکودک بزاری اتفاقا خیلی هم اجتماعی میشه
من خودم با خانوادم غریب بودیم و ماه ها آدم نمیدیدم ولی من شدیدا اجتماعیم

دختر منم همینه🥲💔هیچکسو نمیبینیم و کسیم خونمون نمیاد
واقعا منم نگرانم بچم گوشه گیر بار بیاد
همین الان تا سوار اسنپ میشم جایی بریم کلی گریه میکنه
درکل هرکس رو غیر منو باباش میبینه جیغ میزنه و گریه میکنه☹️

خواهرم کجایی اگر تهرانی بیا خونه ی من ما هم تنهاییم .....

عزیزم چرا رفتی شهر دیگه؟اخرش برمیگردن خونتون؟