از اینکه از اول بارداری هرچی ویار وهوس کردم و خواستم رو خودم برای خودم انجام دادم حتی چیزهایی که قبلا فکر می‌کردم چقدر پخت و تهیه‌شون زمانبر و پرزحمته با حال بدم شده همین که سرپا شدم واسه خودم اماده کردم وپختم واقعا خوشحالم‌. اینکه به امید لطف یا کمک یا تعارف بقیه نبودم، از کسی انتظاری نداشتم خیلی برام حس ارزشمندیه. از خودم راضی‌ام که هوای دل خودم و نیازهامو داشتم و نذاشتم بهم سخت بگذره یا بخاطر اینکه از خوانوادم دورم حسرت چیزی برام پررنگ بشه.

چقدر خوب من از اول حاملگیم یه جوری حالم بد بود و درد داشتم و استراحت مطلق که به همه زحمت دادم ،برای من که مامانمو از دست دادم درد بزرگیه

من پا میشم آشپزی کنم ضعف تمام بدنمو میگیره و گوشت خام اینا اوق میزنم
خداروشکر کن
من بارداری اولم انقد خوب بود پا به ماه بودم مادرم مکه بود خونه شو تمیز کردم سبزی سرخ کردم فریز پر کردم مامانم اینا از مکه اومدن بزار وردار مهمون کردم. اما این بارداری پا میشم فشارم میافته اصلا همش چرت میزنم

افرین بهت مادر نمونه

خوبه شکر خدا من
با این که پیش خونواده خودم هستم ولی شکر میکنم که نه ویار بدی داشتم نه چیزی دلم خواست که خودم نتونم انجام بدم به هیشکی جز خدا نیاز نداشتم هیشکی و به زحمت ننداختم