واقعا درباره بچه دوم موندم
اینجا دوساعت با مادرم فاصله داریم و کمکی ندارم بچم تنهاست ولی خودم کشش ندارم دیگه
یعنی گاهی فکر میکنم که اصلا بچه ی دیگه ای دوست ندارم گاهی میگم بچم گناه داره یکی رو بیارم بزرگ شدنی یه کسی رو داشته باشه هی فکرای ضد و نقیضی دارم چه کنم

شوهرم میگه دوباره بچه دار بشیم
ولی بنظر من اشتباهه توی این شرایط
شیر خشکم به سختی پیدا میشه
بقیه چیزا بماند
خودمم توانش رو ندارم
به ماه های اول بعد زایمان فکر میکنم تن و بدنم میلرزه

صبرکن بچت بزرگ ترشه
بخدا ازپا درمیایی
ولش کن

من نمیارم فعلا چون بااینکه مامانم تویه کوچه ایم ولی اونم حوصله اش نمیرسه مریضه مادرشوهرمم پیره شاید ده سال بعدیکی بیارم

اوایلش سخته ولی قلقلش بیاد دستت دیگه از پس همه چی برمیایی منکه از اول خودم بودمو خودم توقعی ام از کسی ندارم

منم همینطور ، ولی الان زوده یکم دخترم بزرگ شه بعد

بچت کوچیکه زوده هنوز

من که فعلا بهش غک نمیکنم
شاید چند سال بعد

دقیقا مثل من
خودمم موندم
ولی برا بچه هامون بد ه تنهایی
ولی تصمیم گرفتم تحمل کنم سختی ها شو‌و انشاالله بعد عید اقدام کنم

من مامانم خیلی نزدیکه
شاید چندتا کوچه
و من درکل توقعی از کسی ندارم
و فقط رو حساب خودمو توان خودم حامله شدم حتی خانواده شوهرمم ت ی کوچه‌ن