پارت ۱۱
من که آرزوی درس خوندن و پولدار شدن داشتم تبدیل شده بودم به یه موجود بی هنر که از صبح تا شب منتظر شوهرشه.
یه کار به مهرزاد پیشنهاد شده بود،که روزها بره و روی سنگ های مزار خطاطی کنه.بابت هر طراحی پنج هزار میدادن و کرایه پنجاه هزارتومانی ما فقط با ده روز کار کردن جور می شد.
شب ها که میومد لباسهاش پر از خاک و پودر سنگ شده بود. کم کم روش کندن عکس روی سنگ رو‌هم یاد گرفت و گاهی وقتها تیکه های سنگ رو می آورد خونه و تا دیروقت عکس میزد.
چندماه به همین روش گذشت و تونستیم یه کمی پول پس انداز کنیم و زندگیمون داشت بهتر میشد. ساحل بیشتر وقتها میومد پیشم و از دوست پسرش که هنوز باهاش رابطه داشت برام می گفت.
من هم از مشکلات زندگی می گفتم و ازش میخواستم هرجوری شده درسش رو ادامه بده.
چندبار دیگه صاحبخونه پیر سر راهم سبز شد و این بار دیگه طاقتم تموم شد. شب که مهرزاد اومد سربسته بهش گفتم که از اینجا خوشم نمیاد و بهتره بریم یه خونه ی دیگه و قرار شد بهش فکر کنه.حالا دیگه میتونستیم یه خونه بهتر اجاره کنیم و کرایه بیشتری بدیم.
چندروزی با هم دیگه به بنگاههای اطراف سر زدیم و چندتا خونه دیدیم.

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط