۱۵
هرجا من بودم مهرزاد رو میفرستاد خرید و وقتی من نبودم،صداش میکرد تا پیشش بره.حس زنونگیم ندای خوبی نمیداد هرچند از شوهرم مطمئن بودم.رفتارهای مهرزاد کمی عوض شده بود، پشت ماشین مدل بالاشون که می نشست خودش رو گم میکرد و حرف از خرید خونه توی بالاشهر می زد.
اون روز قرار شد من تهران بمونم و توی اون سفر شمال همراهشون نباشم. حتی ملیحه رو که همدم خوبی برای من بود رو نبردن و قرار شد ما بمونیم و ساختمون رو از ریشه تمیز کنیم.اون دو هفته بهترین روزهای منو ملیحه شد.با هم دیگه از امکانات خونه استفاده می کردیم.توی اتاق مرسده میرفتیم و ادکلنش رو میزدیم.زندگی بدون ترس توی اون ساختمون خیلی لذت داشت.شبها روی تخت سلطنتی مرسده می خوابیدیم و باهم حرف میزدیم. ملیحه توی زلزله رودبار پدر و مادرش رو از دست داده بود و عموش اون رو به مرسده داده بود تا کارگر ویلای شمالشون بشه و بعد از چندسال باخودش میارتش تهران.هیچ انگیزه ای برای زندگی نداشت و فقط کارگری و تمیزکاری بلد بود.
من براش از مدرسه و درس و آینده حرف می زدم و اون خوشش می اومد.
بعد از دوهفته به خونه برگشتند و اون شب مهرزاد حال و هوای عجیبی داشت.