بعد از بدنیا اومدن پسرم همه زندگیم شده بچم که یوقت سردش نباشه گرمش نباشه درست شیر بخوره وقتی میخاد بخوابه همه جا ساکت باشه...شوهرم میگه خیلی حساسی نسبت به هیراد
یکم با دوستات برو بیرون به خودت برس وای من نمیتونم و دلک نمیاد بچمو بسپرم به مامانم و خودم برم بیرون با وحود اینکه مامانمم مثل خودم مراقبشه همش یه حس عذاب وجدان دارم که نکنه مادر خوبی براش نباشم و چرا اصلا من بچمو تو همچین جایی بدنیا آوردم...شما هم همچین حسی دارین؟

منم دقیقامثل توام .اماشوهرم نمیگ بادوستات برو ووواونم مث خودم روبچه حساسه ومیگ تمام وقتتابزاربرایچه و مواظبش باش
منک میمیزم برادخترم میبرم حموم گزیه میکنه باکف درش میارم نمیزارم ثانیه ی گریه کنه

بله منم همینم شوهرم میگه برو بیرون ولی من حتی وقتی حموم میرم مثل اردک سریع میپرم بیرون که یوقت اگه بچم بیدار شد من کنارش باشم لعنت به عذاب وجدان

وای مطمئنم پسر منم به دنیا بیاد من همینم چون کلا ادم کمال گرایی ام

کاش من نزدیک مامانم بودم میزاشتم پیشش کاااااااااش

اره دیگه واقعا هم به ما نیاز دارن ما حتی تو خواب هم مال خودمون نیستم خابمونم مال اوناس خابمون فک کن اصلا سنگین نمیشه همش سبکه واقعا در برابر بچمون مسعول هستیم من باهاش کنار اومدم که تا بچم از آب و کل در بیاد وظیفمه تمام وقتمو صرفش کنم بهش رسیدگی کنم محبت کنم

منم همین طور

منم همینم قبلا بچه رو میذاشتم پیش مادرشوهرم و از استرس بیرونم زهرمارم میشد الان قشنگ با خودم میبرمش😃

عزیزم اون بچه احتیاج ب یه مادرشاد و سرحال داره ی مادری ک روحیش عالیه پس ازالان تمرین کن بیشتر برای خودت وقت بذاری ب هرحال اون بچه بزرگ میشه پس بی خودی خودتو اذیت نکن