حس میکنم کل دنیا واسم شده اندازه یه قبر...
واقعا احساس خفگی دارم حس میکنم دورم پر میله س دقیقااا چسبیده بهم نمیذاره تکون بخورم یا یه وزنه سنگین روی گلومه نمیذاره نفس بکشم!
نمیدونم کی قراره بتونم مثل ادم زندگی کنم بدون دغدغه بدون حرص با یه روان سالم
الهی بگردم واسه دخترم که تقاص عصبانیت منو اون پس میده یکم که زیاد گریه میکنه یهو داد میکشم الان با عصبانیت ظرف میشستم اونم تو کالسکه هییی گریه کرد اخر داد زدم گفتم بس کننن چی میگی؟ بعد کالسکه رو راه بردم دو ثانیه ای دیدم خوابید دلم ترکید به خدا واسش گرفتم تو بغلم، تو بغلم خوابش ببره چون هنوز کامل خوابش نبرده بود
من اینجوری نبودم اصلا آدم عصبی نبودم

چیشد ازمایش دادید گلم؟

گلم منم شوهرم اخلاقش افتضاحه اصلا کمک دستم نیس دائم طلبکاره ی سری منم خیلی دادزدم سردخترم
اما دیگ تصمیم گرفتم فقط قربون صدقش برم
اخه بچم ک گناهی نکرده
ازپدرش محبت نبینه ازمنم نبینه بی انصافیه

مثل کسی که فوبیای فضای تنگ و بسته رو داره و گیر کرده تو تابوت
نزدیک ترین مثالی هست که میتونم به حالم نسبت بدم حس خفگیم رو توضیح بدم