دوستان من بچه اولم ۱سال و ۵ ماهشه و انشاالله یک ماه دیگه نی نی دومم به دنیا میاد نی نی دومم خداخواسته بود تو این سرایط و اوضاع خیلی نگرانم هم واسه زایمانم هم ایندش همش خود خوری میکنم میگم چرا ننداختمش چرا میخوام بیارمش تو این دنیایی همش استرس و ترس

عزیزم منم پسر بزرگم ۱ سال و ۶ ماهشه پسر کوچیکم یک هفته بدنیا اومده، درکت میکنم تو این شرایط واقعا حق داری ولی دلت روشن باشه همه چی خوب میشه، بچه ها هم از ۱ سالگی ب بعد باهم همبازی میشن راحت میشی همین سال اول سخته فقط

عزیزم استرس نگیر همه چی درست میشه خوب کردی سقط نکردی بچه خودش روزی میاره بلکه انشالله قدمش انقدر پر خیر و برکت باشه که آرامش بیاره با خودش

این فکرت فقط خودتو از بین می‌بره
قوی باش اون کوچولو ها تموم امیدشون تویی باید تکیه گاه باشی براشون
مگه از بقیه مامانا چی کم داری هوووم
تو میتونی عزیزم از پسش بر میایی
خدای بچه های ماهم بزرگه بسپر ب خودش❤️

عزیزم دیگه الان نباید به این چیزا فکر کنی دیگه دیره دل اسیره😅😅😅از شوخی بگذریم من به آینده بچه هامون امیدوارم اطرانمون قشنگ میشه

منم شرایطم مثل شما بود، و دختر دومم ناخواسته بود و خدا داد بهم

ولی الان جوونم ب جونننش وصله

ولی بمیرم برا تیارا، احساس میکنم ابراز محبت و رسیدگیم نسبت بهش کمتر شده
وگرنه تیارا پاره تنمه جون و عمرمه، دختر ارشدم و جای خواهر نداشتم