امروز یکم دلپیچه داشتم و حالم خوب نبود شوهرم نیم ساعت نتونست بچه رو نگه داره آخر دلم برای بچم سوخت خودم گرفتمش با اینکه گریه نمیکرد فقط بهونه گیری میکرد
یک لحظه خیلی ترسیدم گفتم ینی اگه من نباشم این بچه چی میشه
شده تاحالا شما هم همچین فکری بکنید

من شبا تا صب شوهرم پسرم و نگه میداره خواهر شوهرمم از روزی که پسرم بدنیا اومد من نیاز به استراحت داشتم کنارم بود یعنی مادر دوم بچم شده هربار به این فک میکنم اگ نباشم خیالم راحته از این که مث مادر دلسوز مراقب بچم هستن

همه همینن

اره مادرا بیچارن ب خدا

ديقا منم همش همين فكر رو دارم🥺🥺

من گاهی از این همه وابستگیش میترسم
کلا بغل باباش که هس دنبال من میگرده

من همیشه فکر میکنم
مامانم هستش ولی خب هیچی مادر نمیشع

آره ترسم اینکه اگه من نباشم چی ، منه مادر تمام خستگی و بی خوابی هارو تحمل میکنم و ازگل نازک تر بهش نمیگم ولی کس دیگه که بخواد ازش مراقبت کنه صبر منو که بره بچه من نداره ، میترسم کسی دعواش کنع بچم غصه بخوره

کمکی ندارین یکم بچه بعش بسپارین؟

اره کلا تو این فکرم چون ده دقیقه هم پیش باباش نمیمونه من از کنارش تکون نمیتونم بخورم حتی اگ باباش کنارش باشه

هرشبببب

همه همینن عزیزم

دقیقا