دیروز بعد از مدت ها رفتین جشن تولد گفتم یکم از این حالو هوای افسردگی درام
با کلی ذوق و شوق لباس خوشگل برای خودم و دخترم خریدم از چند روز قبل ،به خودم رسیدم ...
خلاصه قبل رفتم همه چی طبق سلیقم پیش رفت تا اینکه بچه تا شلوغی رو دید گریه گریه چجور گریه گفتم اولشه یخش کم کم وا میشه نگو ادامه داره هی اینو بغل کن آروم کن نه فایده نداشت تا اینکه تو جای خلوت میرفتم آروم میشد دوباره شلوغی رو میدید گریه منم با خودم گفتم اومدم تولد تنهایی چیکار خوب برم خونه یه ساعت نکشید دوباره برگشتیم خونه 😒
بیشتر افسرده شدم انگار بچم از آدما می‌ترسه نمیتونم جایی برم که آدمای جدیدی رو ببینه
خدا کنه تغییر کنه با بزرگترشدنش بیشتر وقتا خونم دلم داره بالا میاد
کوچولوهای شما هم اینشکلین؟😕

خيلي كوچولوعه هنوز ،طفلي گناهي نداره،اول بايد از خونه يكي رفتن شروع كني،بعد با كالسكه بيرون ببريش، نم نم بايد وارد اجتماع بشه بچه،يهويي از محيط آروم خونه به يه محيط شلوغ و پرسرو صدا خب بچه رو وحشت زده ميكنه

کم‌کم ببر مهمونی های کوچیک بعد به تدریج جاهایی که تعداد بیشتر باشه تا عادت کنه

احتمالا زیاد بیرون و مهمونی نبردیش
خوب میشه کم کم‌ببرش عادت میکنه

ببر پارک و جاهای شلوغ، کم کم عادت کنه

ماهش بره بالا خوب میشه من دخترم تو هشت ماه و نیم خوب شد

بیرون درنمیاوردیش هیچوقت؟
باید میبردی میچرخوندی از کوچیکی وارد جمع میکردی با دسگران ارتباط میگرفت تا اینطوری نشه

این سنش اوج اضطراب جدایی و ترس از غریبه ست. یه ماه دیگه باید از کوچه به زور بیاریش خونه
دختر من الان با اهالی محل سلام و حال و احوال میکنه😂😂😂 پیرمردای محلم دورش جمع میشن. قبلا تو مهمونی همش گریه میکرد یا کلا به من چسبیده بود

خداروشکر دختر من خیلییی اجتماعیه تو شلوغی و مهمونی اتفاقا خوش خنده تر و اروم تره گریه هاش تو تنهایی با منه فقط😏😂

عزیزم تو این سن تشخیض میدن چهره ها رو برا همینه درست میشه بزرگ بشن

دختر منم همینجوریه
هر ادم جدیدی ک میبینه کلی گریه میکنه