خانما توی تایپیک قبل گفتم ک پسرم پاهاش پبج خورد
میدونم چیزی نیست اما من همش یادم بیاد ناراحت میشم و اشکم درمیاد
هربار پسرم گریه میکنع حس میکنم بخاطر اونه و اطرافیانمم همش میگن قوی باش و فلان و اینا
میگن بچه من فلان بود وقتی کوچیک بود و بیسار بود
میدونم همه یکی نیسن
منم خب چیکار کنم دست خودم نیست خود ب خود اشکم در میاد
اعصابم الن خورده خیلی
انگار کسی درکم نمیکنه

چرا من درکت میکنم مادری حق داری

ینی چی

من درکت میکنم من دخترم زردی داشت سه روز بیمارستان بستری بود منم پیشش بود کل اون سه روزو گریه کردم همه مامانایی که اونجا بودن و پرستارا میگفتن چرا گریه میکنی حالا خوب میشه این که چیزی نیست ولی من اصلا توان حرف زدن هم نداشتم تا یه کلمه حرف میزدم بغضم میترکید

چجوری پیچ خورده