مامانا ی درددل
من یه هفته است اومدم اردبیل مامانم اینا اینجا ی خونه دارن
مامانم خیلی غر میزنه میگ همش بچتو بغل میکنم دستم درد میگیره و بابام مریض احواله مامانم میگ بابات بچه رو بغل میکنه همش ، بدتر میشه و همش میگ کار نمیکنی والا از روزی ک اومدیم شستم و پختم (مامانم وسواس داره کلا)
میخوام برگردم تهران زیر بمبارون خونه خودم
دیگ مغزم کشش نداره ، کلا من خیلی تنهام هیچ کس از روز اول هیچ کمکی تو بچه داری بهم نکرده

در کل عزیزم ی روز دو روز نیس ک از خونه زندگیت دور باشی جنگم معلوم نیس تا کی ادامه داشته باشه

تلوزیون دارە ارتفاعات وسرسبزی های اردبیل رو نشون میدە چقدر قشنگە یادکوهستان های خودمون میافتمدلم تنگ میشە ،،،،عزیزم منم تهرانم البتە خود تهران نە نزدیک تهرانیم ولی اینجام رو هم میزنە خونە خودت بهتر ،برگرد اگە خونتون دورە از مکان نظامیە

من باشم جای منت دار نمیمونم حالا چه خونه مامانم باشه چه هرجا دیگه بعدم این همه آدم تو تهران هستیم درسته خیلی جاها رو میزنه ولی مگه میشه فهمید جنگ تا کی هست آدم چقدر میتونه خونه کسی باشه

هه آدم نمیدونه دلشو ب کی خوش کنه

برگرد خونه خودت عزیزم من شبا ک همسرم نبود یکی ۲بار رفتم خونه پدرش اینا خوابیدم چون میترسیدم بعد دیدم ن داره منتا شرو میشه گفتم ولش کن ترجیه میدم تا صب خونه خودم بیدار باشم ولی جایی نرم دیگ

جواب مادرتو بده
بهشم بگو ادامه بدی میرم زیربمبارون تهرون خونه خودم حق نداری ی بارم بهم زنگ بزنی

خوش اومدی ، تحمل کن برنگرد ، خونه باباته؟!اگ میخوای فضا بدی با شوهرت برید سرعین اونجام خونه اجاره کنید دوروز هواتون عوض شه