به وقت ۱۷ هفته و چهار روز
۱۴۰۵/۱/۱۹
عزیز دوست داشتنی من امروز برای اولین بار تکون خوردن هاتو هرچند کم و کوتاه حس کردم .مامانی من شرمنده خدا و تو شدم که از هدیه زیبا و قشنگی مثل تو ناراحت بودم ،تو یه معجزه ای ، دقیقا مثل داداشی . وقتی تو مانیتور سونو گرافی دیدمت خیلی خوشحال شدم از بودنت و چشام پر از اشک شد بابت ناشکری هام ولی دیدن تو خیلی برام قشگ بود.تو این روزهای پراز استرس وجود تو که باعث میشه آروم بشم .از خدایی که تورو یهویی به من هدیه داد و تا الان تو این شرایطی که من و خودت میدونیم چقدر برای دوتامون سخت بود تا اینجا رسوند میخوام که بقیه راه رو هم به سلامتی بگذرونیم و تو سالم و صالح بیای توی خونه ما .منو داداشی و بابا منتظرتیم بی صبرانه .😘

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط