۱۲ پاسخ

من وقتی مهمون بچه دار میاد بعضی از اسباب بازی ها رو جمع میکنم، اصلا بحث خساست یا حساسیت نیست، بحث سر اینه که گاهی سر یه اسباب بازی با هم دعواشون میشه یا اینجوری با اسباب بازی کع خاطره دارن یهویی خراب میکنن، یا بعضی از مهمونا یهو بچه بخاطر یه اسباب بازی که برداره ببره گریه میکنه و من بشدت آدم تعارفی هستم، سریع تعارف میکنم خوب ببر برای بچه و بقیه چون مثل ما اهل تعارف نیستن واقعا میبرن! حالا بردنش مهم نیست نهن بعدش هسا که یه‌ک میبینی بجه خودم اون وسط محشر درست میکنه، که چرا برد؟ بخاطر دوری از این مسائل ترجیح میدم بعضی از وسایل رو قبل مهمونا جمع کنم تا دچار این چیزا نشپ

منم غصه م گرفته با شنیدنش دیگه خودت حق داری اینقدر ناراحت باشی😑🥲

شل کن🫠😁

درکت میکنم خییییییلی خییییییلی 😓 حق داری

منم رو اسباب بازی های خودم حساس بودم یبار بچه ی دخترداییم یه عروسکمو‌برد بعدا گفتم بیارش گفت اصلا نمیدونیم کجاس بچه انداخته دور… هیچوقت اون حس بد برام عادی نشده… اما دخترم انقد اسباب بازیاشو شکست و خراب کرد اران یه اسباب بازی سالم نداره😆

انشالله اینترنت باز میشه
بازم میگیری
دیگه گاهی میشه🙁

عزززیزم خیلی حس بدی به آدم دست میده..
ولیی من دارم فکر میکنم به اون همه حمله ناجوانمردانه ای که به کتاب کرده..آخه چت بوده بچه😅😅

عزیزم حق داری ناراحت شدی چون باهاش خاطره داشتین

واقعا حق داری
منم این بلا سرم اومده🙃

ميفهمم ناراحت شدى.. ولى تجربه ى بازى با هم سن هاش و از دست دادن يك اسباب بازى هم تجربه مفيديه براى بچه .. اينجورى نگاهش كن

درکت میکنم ..... ولی اتفاقیه ک‌افتاده فدای سرت

کاملا درکت میکنم و فهمیدم چرا ناراحتی،واسه منم پیش اومده…

سوال های مرتبط

مامان دردونه مامان دردونه ۲ سالگی
درباره بازی- ۸
من خیلی دنبال این بودم که هم سن و سال پسرم پیدا کنم تا باهم بازی کنن. ولی تجربه ام نشون داد که این سن برای هم بازی شدن خیلی زوده. مطلبش رو هم خوندم که بچه ها تو این سن بازی نمیکنن. یه پدیده ای هست به اسم بازی موازی. یعنی هر کدوم برای خودشون بازی میکنن.
بچه های کم سن تر ، بچه های بزرگتر و بچه های دقیقا هم سنش رو امتحان کردم.
کلا از دیدن هر نوع بچه ای خوشحاله☺️
بچه های کوچیکتر رو دوست داره نگاه کنه و ناز کنه و دست بزنه. بچه های هم سن خودش خوب میتونن با هم راه برن، بیشتر با هم به به میخورن و دبنال هم راه میفتن و سر اسباب بازی دعواشون میشه😅
بچه های حدود ۲ یا ۳ سال خیلی تجربه جالبی نبوده. چون خیلی تو اون سن بچه ها بچن و همینطور لجباز و خودمحور میشن.
بچه های سن بزرگتر حدود ۴ یا ۵ و ۶ هم با دخترا بهتر کنار میاد.مواظبشن. رعایتشو میکنن. پسرها خیلی ورجه وورجه دارن تو این سن انگار‌ یه جا بند نمیشن که البته طبیعیه.
بچه های بزرگتر که دیگه مدرسه ای شدن هم خیلی دوستش دارن خیلی توب مواظبشن. ولی خوب دیگه پسرم نمیتونه به اون صورت باهاشون بازی کنه.
و اینکه تو این سن باید حتما بازی با نظارت و دخالت بزرگترا باشه. باید اگه دعواشون‌میشه دخالت کرد حتما.
سن پسرم ۱ سال و ۴ ماهه.
و از همون موقعی که میتونست بشینه قرارهای دوستانه براش میذاشتم.
الان چندتا دوست داره که خونمون میان و خونشون میریم. فکر میکنم بیشتر دوس داره که نی نی بیاد خونمون و باهاش تو اتاقش بازی کنه. ولی رفتن به خونه بقیه و اسباب بازی های جدیدم خیلی براش جالبه.
خانه بازی هم بردمش چند بار. از وقتی تونست خوب راه بره. ولی با کسی هم بازی نمیشه. خودش بازی میکنه ولی بودن تو محیط بچه ها رو مسلما خیلی دوست داره.