یک ماهو نیم دیگ مرخصی زایمان من تموم میشه از ی طرف دلم میخواد پیش پسرم باشم وابسته شدم بهش خیلی از ی طرف دلم میخواد برگردم سرکار البته ک اصرار کارفرمامو همکارامم بی تاثیر نیست موندم چیکار کنم مادرمم توان اینکه بخواد اینور اونور بدو دنبالشو نداره

عزیزم هر طور که خودت صلاح میدونی اما به نظرم وقتی که مسئولیت به دنیا آوردن بچه رو به گردن میگیری باید فکر همه جا رو بکنی و از ی سری چیزا دیگه دل بکنی مطمئن باش هیچ کس دلسوز تر از مادر نیس برای فرزند و الان مخصوصا تو این زمونه اصلا به هیچکس مثل پرستار و .... اعتماد نکن خودت باش بچتو بزرگ کن حداقل به یک سنی برسه بعد کار همیشه هست این دوران نوزادی و کودکی و شیرین کاری بچه اس که زود میگذره و دیگه نمیتونی برگردی عقب لذت ببری لطفا خواهش میکنم ازت مراقب بچت باش و بچه واجب تر❤️

عزیزم پیشنهاد میکنم شغلتو ادامه بدی
نهایت اگه شرایطشو داری مدتی مرخصی بدون حقوق بگیر
اطراف من هم مادر خانه دار هست هم مادر شاغل، شاغل ها خیلی راضی تر هستن
بازم هر طور صلاح میدونین

من تصمیم گرفتم بین کاری که ۱۰ سال براش زحمت کشیدم و مادری کردن
مادری کردن کردن رو با عشق انتخاب کنم
عاشق همکارام و محیط کارم بودم ولی در حال حاظر هیچی چیزی با ارزش تر از دخترم نیست
به نظرم اگه از برات مقدوره بمون و از مادری کردنت بدون استرس لذت ببر و بچتو با کمترین آسیب بزرگ کن
از هر یه قاشق غذایی که تو دهنش میزاری لذت ببر
این روزا دیگه برنمیگرده
بچه ها خیلی آسیب پذیرن مخصوصا تو مهدکودک
من نتونستم ترجیح و تصمیم منو همسرم این بود بمونم تا حداقل ۴ سالگی

هرکاری که صلاح خودته انجام بده اگه دوست داری خانه دار باشی خیلیم عالی اگرم دوست داری بری سر کار برو ....اصلا ملاحظه نه همکاراتو بکن نه بچتو ببین دل خودت چی میگه که پس فردا شرمنده خودت نشی چون حتی بچه ات هم بزرگ بشه میره دتبال زندگیش خودت میمونی و خودت در ضمن بچه هم یه مادر با روحیه قوی بیشتر نیاز داره فقط علاقه خودتو در نظر بگیر

منم دقیقا مثل شمام و ۲۴ اردیبهشت مرخصی زایمانم تموم میشه و نمیدونم چیکار کنم هم عاشق کارم هستم و چون از ۱۹ سالگی رو پای خودم ایستادم و کار کردم و استقلال مالی داشتم برام خیلی سخته از همسرم پول تو جیبی بگیرم، از یه طرف دیگه خونواده خودم شهرستان هستن و خودمم به کسی اعتماد نمیکنم و دلم هم نمیتونه قرص باشه که مث خودم به دخترم برسن. مثلا خونواده همسرم خیلی دوس دارن دخترمو ولی میبینم اونجوری که باید حواسشون به بچه نیس به تغذیه و خواب و...
همسرم که مخالفه برم سرکار، میگه خسته میشی هم کار هم بعدش کار خونه و بچه
خودمم موندم چیکار کنم

ما هم ب سختی استخدام شدیم کلی درس خوندم تا ازمون قبول بشم ،اما زمانی ک متوجه بارداریم شدم بااینکه عاشق کارم بودم و خیلی سختی کشیدم انصراف دادم الانم پشبمون نیستم میخوام ثانیه ب ثانیه بزرگ شدن جوجمو ببینم و لذت ببرم

منم 13 اردیبهشت باید برم ولی نمیرم میخام اگر خدا بخاد از بیمه بیکاریم استفاده کنم تا دو سال و بعدش ببینم چجور میشه.
من پرستار میشناسم که میگفت بچه غذا کمکیش نمیخورد اینقد زدم توو دهنش تا خورد!
یا خواب اور به بچه میدن.
مامان و شوهرم که تا رد بشم برنامه کودک براش میذارن که اذیت نشن .
هیچ کس به اندازه مادر دلسوز نیست و نمیتونه انرژی بذاره.
به نظرم کار همیشه هست ولی بچگی دخترم تکرار نشدنیه.
بعدم الان توو سن اضطراب جدایی هستن میدونی توو ذهنشون نبود ممان مث مرگ هست یعنی فک میکنن دیگه تموم شد قرار نباشیم چقد حسش بد گناه دارن.
من میگم ادم دو سال کمتر بخاد،کمتر بخوره و کمتر بپوشه چیزی نمیشه ولی حس بدی که بچه داره ممکن سال های زیادی بهش اسیب بزنه

به نظر من برو سركار
مهم اينه كه تايمى كه پيش بيبى هستى پراز انرژى و حال خوب باشى ا ساعت با اين روحيه خييييلى تاثيرش بيشتراز اينه كه ١٥ ساعت با بچه وقت بگذرونى ولى روحت خسته و بى انگيزه باشه
به نظر من مادراى شاغل خيلى صبورتر هستن كمتر از كوره در ميرن و بيشتر با دل بچه راه ميان جون ميخوان ساعت هايى كه نبودن رو جبران كنن
البته اينا همه تجربه شخصى منه كه بعد از ٩ روز از زايمانم رفتم سركار و واقعا از تصميم راضيم
چون الان هم در حد توانم ميتونم نياز هاى مالى بيبيمو تامين كنم و هم ساعت هاى مفيدى رو باهاش بگذرونم

چقد همه مخالف سر کار رفتن هستن اینجا
نصف شبی چقد ذهنم مشغول شد منم با کلی آزمون و تست و مصاحبه کاری که دوس داشتیمو بدست اوردم اونم تو ۳۰ سالگی ولی همش دو هفته رفتم سرکار و بعد مرخصی مرخصی منم رو به اتمامه با اینکه صبح تا ظهره و ۴ روز در هفته ولی ذهنم خیلی درگیره که چیکار کنم پسرمو چیکار کنم خستگی مو😔😔😔

منم ترک کار زدم😭😭😭😭😞😓😓😓😓😓فکر میکردم بتونم برم سرکار اما هم بچه م بدقلقه هم مامانم از عهده ش بر نمیاد.در صورتیکه قبل بچه دار شدنم میگفت تو بیار من نگه میدارم

وای دقیقا منم... اصلا دلم نمیخواد برم درسته ساعت کاریم پنج ساعته... ولی دوست دارم دخترمو خودم تربیت کنم از یه طرفم همین الانم فقط در حال دویدنم... نصف روزم نباشم که دیگه هیچی برام نمیمونه. شوهرمم میگه اصلا نرو به هیچ عنوان

چقد وضعیت شما شبیه منه. منم31 خرداد باید یا ترک کار بزنم یا برم. ک احتمالا نرم

پرستار مطمئن نمیتونی واسش بگیری