خانوما شما هم اینجوری هستید یا من اینجوری شدم ؟
تازگیا وقتی عصبی میشم رک به همسرم حرفمو میگم . اصلا انگار یه چیزی تو وجودم هست ناخواسته میگه آره تو هم این حرفو بگو بسوزونش ، درحالی خودم پشیمونم از کارم ولی بعداً دوباره بازم زود جوابشو می‌زارم تو کاسش
راستش قبلا من نسبتا مهربون بودم و اون عصبی . الان جاهامون عوض شده
احساس میکنم چون قبلا بعضی اوقات دلمو شکونده اینجوری شدم . انگاری می‌خوام بهش ثابت کنم که ببینه درد دل شکستن چیه .
خودشم یه چند بار گفته بابت بعضی کارایی که تو گذشته کرده پشیمونه منم احساس میکردم بخشیدمش ولی نمی‌دونم چرا ذهنم نمیتونه دست برداره و همش میگه یادته فلان جا چجوری لهت کرد
بنظرتون چجوری خودمو کنترل کنم ؟
احساس میکنم حتی از دوست داشتنمم کم شده .

فرزند پروری . پستونک رفلاکس میاره.
پستونک رفلاکس میاره. پوشک .

از اینکه نمیتونم مث خودش اون کارایی رو که به سر من اورده انجام بدم از خودم عصبی‌ام چون نمیفهمه که چه دردی داره
منی که با یه عشق شدید و یه دوست داشتن زیاد شروع کردم حس میکنم هیچی مث قبل نیست

چقدر که قشنگ حس منو گفتی🙃
بارها بابت کایی که قبلا کرده و باعث شده من دلم بشکنه معذرت خواسته حتی گفته هرچی بگم برای جبران انجام میده ولی حس میکنم هیچی فایده نداره
انگار که پس زمینه‌ی ذهنم نبخشیدمش و هربار که موضوع جدید پیش میاد بابت تماااام قبلی ها هم ناراحت میشم و یادم میاد

خب اشکال نداره هنوز عوارض زایمان باهات هست همسرت درکت میکنه ...از ی طرف هم بچه خسته میکنه مجبوری سر اون خالی کنی یوقت استراحت یا خرید بدون بچه یا هرچی حالتو خوب میکنه بدون بچه انجام بده بچه رو بذار برا کسی یا حتی برا شوهرت حتی شده نیم ساعت برای خودت باش حالت خوب میشه بخودت خوش خلفی رو تکرار کن دنیا خیلی زود میگذره پس بهتره مهربون باشیم حتی اگه بهمون بدی کرده باشن