۷ پاسخ

وای من دقیقا عصبی کردمش😔😔

دقیقاااا منم مث شما رفتار میکنم باهاش، دخترم واقعا ارومه و لجبازیاش کمه، بیشتر وقتا ب حرفم گوش میده، قربونش میرم

منم همیشه همینطوری با پسرم رفتار کردم.همیشه قبل از اینکه بچه دار بشم به بقبه که بچه داشتن میگفتم فکر کنین بچتون یک مهمان عزیزه توی خونتون.همونجور که درمقابل مهمانتون صبوری میکنین.در مقابل بچتون هم صبوری کنین.
همیشه سعی کردم همراهش باشم.هیچ وقت بهش دروغ نگفتم.همیشه همه چیز رو بهش توضیح دادم.نگفتم نمیفهمه متوجه نیست.
پسرم خیلی بچه ی سختی بود.کولیک شدید داشت.من تا چهارماهگیش شب وروزم معلوم نبود.اما صبوری کردم.
و الان به حمد خدا از پسرم خیلی راضی ام.خیلی پر انرژیه.خلی ممکنه خسته بشم.ولی نه لجبازه.نه نق میزنه.نه اصرار زیاد برکاری داره.
نمیدونم رفتار پسرم نتیجه ی صبوریمه یا شاید بچم ذاتا خوش قلقه.اما به هر حال خداروشکر

آفرین عزیزم مامان نمونه🤌🏻
البته خودمم تقریبا همینم

من خیلی عصبی میشم دادمیزنم روبچم بعضی مواقع هم خیلی اذیتم میکنه اصلا گوش نمیده یامدام جیغ میزنه میزنمش البته اروم مثلاپشت دستش ولی نمیتونم خودموکنترل کنم بچمم یه بچه لجبازه هرکاری بخوادحتماانجام میده هرچقدرهم بگم عیبه یابوه هست بازبدترانجام میده خیلی شیطونی میکنه بیشتریامیگن بچت پیش فعاله چیکارکنم که به حرفم گوش بده

احسنت بهت عزیزم این روش درست تربیته
ولی متاسفانه پدرشوهر ومادرشوهرمن میگن بچه رو باید بزنی تا تربیت شه نمیدونم این چه روشیه

بچه های منم خیلی آرومن و لجباز نیستن. چون خودم باهاشون بداخلاقی نمی کنم دوست ندارم بچه ی عصبی تحویل جامعه و خانواده ی آینده شون بدم. بچه های منم به حرفم گوش میدن و باهم خیلی رابطه ی خوبی دارن

سوال های مرتبط