سلام خانما شما هم یه وقتایی از بچه هاتون عصبی می‌شین چیکار میکنین واقعا دیگه تحمل ندارم زورم به همسرم میرسه اونو دعوا میکنم واقعا خودمم دخترم رو هم اذیت میکنم اصلا یه جایی بند نمیشه.

همه همینن اگه اوضاع و شرایط زندگی خوب باشه آدم حداقل اینقدر عصبی نمیشی روانی نمیشی زندگیمونو کردن جهنم همش فقر و گرونی هزاران مشکل اینقدر فکرمون درگیره دیگه حوصله ای بچه ی بیچاره رو نداریم منم بدم از خودم میاد بعضی وقتا با دخترم خیلی بد رفتاری میکنم😔😔😔

وااای تاپیک اخرمو سرشب گذاشتم منم دردم همینه ،منم وقتی عصبی میشم بیشتر وقتا باشوهرمم قهر میکنم چون حرف و باور اون اینه که بچه هر کاری هم کرد ما اصلا و ابدا حق تندخویی نداریم و نباید کنترلمونو از دست بدیم

من دست تنهام، باباش خونه نیست چند روز یه بار برمی‌گرده خسته‌ست حوصله شیطونی‌های پسرم و مراقبت ازش‌و نداره، خانواده‌ی خودم و شوهرم هم خیلی هوای پسرمو ندارن هی می‌گن به من خودت مواظبش باش منم دیگه دارم رد می‌دم، فکر کنم داده باشمم نمیدونم

وااای من ک رسما روانی شدم.ی پسر ۶ ساله ی پرحرففففف و شیطون.ی دختر فوقالعاده نق نقو و وابسته فقط ب خودم.همش الکی بهانه و گریه.منم ی مادر روانی و عصبی