من افسردگیم دقیقا از فردای زایمانم شروع شد پسرم شیر نمیخورد سه ساعت بود شیر نخورده بود من میترسیدم قندش بیوفته فقط گریه می‌کردم از همون لحظه ترس از دست دادنش مثل خوره افتاده بود به جونم فقط فکرهای منفی تو ذهنم بود زردی داشت تووو دستگاه بود خونه ،نیگاش می‌کردم گریه میکردم خدایی نکرده نکنه کاریش بشه من میمیرم شبا که میخابید باید صورتش ب سمت خودم میبود تا صبح هی جا بجاش میکردم که صورتش سمت باشه ببینمش .دوبارم شیر پرید گلوش من بدتر ترسیده بودم ینی میخاسم قطره اد بهش بدم نباید تنها میبودم خیس عرق میشدم از ترس فقط ترس از دست دادن داشتم از خودم حالم بهم میخورد بابت این فکرهای مزخرف به کسیم نمیگفتم ینی جوری بود راه میرفتم با بچم میگفتم الان میوفته از دستم سرش میخورع به یجایی یکاری میشه تب می‌کرد میگفتم نکنه یکاریشه گریه میکردم
در این حد زیاد بود خودمم نمیدونستم افسردگیه یروز به همسرم گفتم این حسمو کلی ام گریه کردم خودمو خالی کردم انگار این حس مزخرف باید ریخته می‌شد بیرون از اون روز به بعد خداروشکر خوب شدم دیگ ترس از دست دادن ندارم وقتی افسردگی داشته باشی اصلا لذت نمیبری از لحظه یکسره ته دلت خالی میشع خداکنه کسی گرفتارش نشع🙏🏻🙏🏻

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط