پوشک ترک پوشک کودک نظم کودک دوساله آموزش نظم به کودکان مرز گذاری استقلال
در همون حین، یه پیرزنی که بغلم نشسته بود ازم خواست شماره روی کاغذ رو بخونم.
گفتم ۲۷۱
همون لحظه که چشامو باز کردم نزدیک بود بالا بیارم. مسئول آزمایش گفته بود اگه بالا بیاری آزمایش باطل میشه و باید تکرار شه.
دوباره سرمو تکیه دادم و چشامو محکم بستم.
پیرزنه میخواست باهام حرف بزنه و مدام ازم سوال می‌پرسید. وقتی دید جواب نمیدم بیخیال شد و اونور نشست.
همونطور که نشسته بود یهو حس کردم حالم خوب شد، انگار یه هاله نوری بهم تابید و حالت تهوعم رفت و انرژی گرفتم(شربت قند داشت اثر می‌کرد) چشامو باز کردم و سوالای پیرزنو جواب دادم.:)
سه بار دیگه با فاصله یک ساعت یک ساعت آزمایش خون دادم و به خونه برگشتم.
نزدیک عصر بود. آماده شدم برای رفتن به مراسم چهلم رحیم.
وارد حیاط تالار شدم. همه جا سرسبز بود و با درخچه های زینتی لوکس و روبان مشکی تزئین شده بود. تالار پله های گرد و بزرگی داشت. مثل ورودی یک قصر. عکس رحیم روی یه بنر بزرگ جلوی در تالار نصب شده بود. یه پسر خوشتیب با کت و کراوات. انگار داماد بود! از دلم گذشت کاش به جای مراسم ختم، مراسم ازدواجش در این تالار برگزار میشد. مطمئنم این فکر از ذهن هر کسی که اونجا بود، گذشته بود.

عزیزم ابروهاتو قهوه ی نکن

من نفهمیدم رحیم چرا مرد
اون تیکه رو نذاشتی ؟!
از اونجا که رها گفته تهرانم بعدش گفتم مراسم رحیم

مدل ابروهات قشنگه چه تمیز ابروهای خودته

طفلک رحیم

ادامشو در کامنت نوشتم.
اینا خاطرات واقعیه که در بارداری تجربه کردم.
قسمت رحیم تموم شد.
از فردا از شروع بارداری اینکه چطور شد بچه دار شدیم مینویسم
کانال روبیکامو دنبال کنین کمی انگیزه بگیرم خسیس نباشین
@helenavamomi

از ورودی با روبرو نگاه کردم. خانواده رحیم اونجا نشسته بودند. رهای منم اونجا بود. ساده تر از همه. با رنگ و رویی زرد و چشمایی گود افتاده که نشانگر گریه و بی تابی بی امانش در این مدت بود. رها منو که دید از جاش بلند شد و با قدم های تندی به سمت من اومد. ما همدیگرو بغل کردیم. یک بغل طولانی...
رها گفت مصل چرا اومدی؟ برای تو اینجور جاها خوب نیست. چه بد رفیقی ام من!
گفتم رها اینطور نگو. اومدم که کنارت باشم. این بهم آرامش میده. با خواهر، برادر و مادرش هم دیدار کردم و بهشون تسلیت گفتم.
میز هایی گرد و بزرگ سراسر تالار رو‌پر کرده بود. رومیزی های ساتن سفید و سبد گل سفید و بزرگ در وسط هر میز بود و دور سبد گل بشقاب های سفید با قاشق چنگال طلایی وجود داشت. شمع ها و روبان های مشکلی هم در روی میز ها به چشم می‌خوردند. تالار خیلی بزرگ بود اما جمعیت به حدی زیاد بود که عده ای سر پا ایستاده بودند. با دو دوربین بزرگ سراسر مراسم فیلم برداری میشد. گروه دف نوازان با لباس های مشکی و ریش های بلند وارد شدند و دف زدند. مراسم دف نوازی که به پایان رسید، پشت میکروفن از رحیم گفتند. اون هزینه صد تا بچه بی سرپرست رو به عهده گرفته بود و خانوادش تصمیم گرفتند همه ی اموال و دارایی های رحیم رو به اون صد تا بچه ببخشند. اونجا بود که بغضم ترکید و اشک ریختم. همانطور که گریه کردن برای من سخته، اگه گریم بگیره دیگه نمیتونم جلوش رو بگیرم.
مراسم رحیم تموم شد.
من موندم و تجربه ی اتفاقاتی که تا مدت ها زمان می‌خواست تا بتونم هضمشون کنم.