پارت ۶

توی ده هفته بودم که درد شدیدی در شکمم حس کردم، دولا موندم و نتونستم راست بایستم. حتی توان داد زدن نداشتم فقط سعی می‌کردم آروم نفس بکشم. فکر اینکه اتفاقی برای بچم افتاده یا فکر اینکه از دستش دادم بهم استرس میداد. عرق سرد رو‌پیشونیم نشسته بود و هر لحظه منتظر بودم جونمو از دست بدم.
رسیدیم بیمارستان.
دکتر سونوگرافی بچه رو نشونم داد، شکل یه بچه کامل بود و حسابی ورجه وورجه میکرد. سالم و سرجاش بود. یکی از کلیه هام ملتهب شده بود. با آزمایش مکمل معلوم شد سنگ کلیه دفع کردم. تو شوک دردایی بودم که گذروندم. دیگه اصلا دردی نداشتم اما حسابی خسته بودم و خوابم میومد.
سه هفته بعد زمان سونو انتی بود. آرزوی سلامتیش رو داشتم و اینکه جنسیت مشخص بشه. با اینکه می‌گفتم جنسیت برام فرقی نداره اما یک درصد بیشتر مایل به دختر بودم. اگه دختر نبود تا همراز و هم دلم بشه چیکار می‌کردم؟ فورا افکار مزاحم رو‌کنار زدم. گفتم این بچه هدیه و امانت خداست‌. هر جنسیتی که داشته باشه روی چشمام جا داره. خدایی نکرده حتی اگه مریض باشه هم با جون و دل نگهش میدارم.

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط