بچگیم خیلی روزای سختیو گذروندم گفتم شاید خدا رحم کنه جوونیم خوب باشه الآنم ک از زندگیم راضی نیستم .همسرم و من همدیگرو داریم تحمل میکنیم .سنمم ک رفت بالا ن شغلی ن هدفی .افسرده ترینم .حالم از همه چی بهم میخوره
فرزندپروری فرزندپروری وفرزند پروری فرزند فرزندپروری فرزندپروری وفرزند پروری فرزند فرزندپروری فرزندپروری وفرزند پروری فرزند فرزندپروری فرزندپروری وفرزند پروری فرزند فرزندپروری فرزندپروری وفرزند پروری فرزند فرزندپروری فرزندپروری وفرزند پروری فرزند فرزندپروری فرزندپروری وفرزند پروری فرزند فرزندپروری فرزندپروری وفرزند پروری فرزند فرزندپروری فرزندپروری وفرزند پروری فرزند فرزندپروری فرزندپروری وفرزند پروری فرزند فرزندپروری فرزندپروری وفرزند پروری فرزند فرزندپروری فرزندپروری وفرزند پروری فرزند فرزندپروری

تاپیک هاتون رو خوندم چقددددر ناراحت شدم ...

سن ۳۴سال که خیلی نیست .یه هنری یاد بگیر یا دوس داری یه شغل راه بنداز برا خودت بنظرم حالت بهترمیشه

عزیز دلم خیلیامون شرایط مشترک داریم منم مثل شمام ولی بازم یه دارایی بزرگ دارم اونم دخترمه شاید رسالتمون تو این دنیا همینه

چرا از زندگیت راضی نیستی مشکلت با همسرت چیه؟

چند سالته