۱۳ پاسخ

هیچکار ...
من یه دختر پنج ساله دارم
و دقیقا ترس شما رو دارم
مدتها فکر میکردم چه کنم چکار نکنم
.. الان به این نتیجه رسیدم کار درست زندگی خودمو انجام بدم ، راستگو و درستکار باشم ، خوب صحبت کنم ، هرکاری ک درسته انجام بدم ، کارما نتیجه ی کارای خوبو میذاره جلو پام ..‌ و در نهایت توکلم به خداست . خدایی که شاهد و ناظر بر همه چیزه . این بچه ها امانتن دست ما ، رسم امانتداری رو بجا بیاریم و حواله کنیم به خود خدا .. خودش ردیف میکنه کارارو

به نظر من تو این سن اصلا سنی نیست که دستورپذیر باشند و خصوصیت مشترک همه بچه های این سن هست( و اگر بچه ای رو به زور دستور پذیر کنیم در آینده تو سری خور میشه اصطلاحا)
دوم : به نظر من هر نسلی اقتضایات خودش داره و مسلما شبیه نسل خودشون میشه مثلا ده شصتی یه مدل بودن تا نسل های بعد به ترتیب همینطور و چاره ای نیست
منم خیلی اخلاقا بچه های این زمونه دوست ندارم و نمی‌پسندم ولی فک میکنم خواه نا خواه بچه ها همون مدلی می‌شوند
و تنها راهش واسه اینکه به راه منفی کشیده نشد یا اگر شدن زود بفهمیم دوستی و اعتمادی هست که از همین الان تا نوجوانی شکل میگیره
یعنی بچه بابت خطاهایش از ما نترسه و بتونه صحبت کنه و دفاع

شخصیت بچه ها تا 7 سالگی شکل میگیره توی این مدت باید رفتار و شخصیت خودمونو درست کنیم چون الگوی اولیه بچه ها پدر و مادرن

دقیقا عین من

این ترسو ههمون داریم

عزیزدلم، قربون شکل ماهت، هر چی انرژی منفی بفرستی همونو جذب میکنی
فقط نیمه خالی لیوان رو نبین، تو هر زمانی هم آدم خوب داریم، هم آدم بد
همین الانشم کلی بچههای فرهیخته هستند که دارند خوب تربیت میشن و ادب دارن و مامان و باباهای اگاهی دارن، بیا اینو به خودت بگو که پس تو هر زمانی میشه بچه تربیت کرد
بعد نکته مهمتر.... از الان داری به بچه ات اتیکت میچسبونی؟؟؟!!!!! بابا الان بچه ها فقط و فقط دارن الگو بر داری میکنن
خیلی نگرانی اول رو خودتون کار کنید
بچه میبینه و‌یاد میگیره
نگران نباش عشقم🫶🏼

باید باپسرت رفیق باشی باید براش گوش شنوا باشی براش طوری باشی که وقتی خطایی هم میکنه بیاد بهت بگه نترسه که عکس العمل منفی داشته باشی وازت اون خطاروپنهان کنه

مامان فربد یه چیزی بگم :
هیچ وقت نمیتونی فرزندت رو جوری که خودت دوست داری تربیت کنی و طبق خواسته و میل تو رفتار کنه
هیچ وقت
همونطور که تو دوره و زمونه ی ما پدر مادر هامون یه سری کارهارو بی ابرویی میدونستن و ما نه
قطعا تو دوره ی فرزندانمون چیز هایی هست ک ما بی ابرویی میدونیم و اونا عادی میبینن
من از تتو روی صورت اصلاااااا خوشم نمیاد
ولی شاید فردا روزی فرزندم انجام داد
چند وقت پیش میگفتم : نمیتونم کسی رو مورد قضاوت قرار بدم چون بعید نیست فردا خشتک پسر خودم روی زمین کشیده نشه
فقط تنها چیزی که برام مهمه اینکه بچم سمت اعتیاد نره
همین
واقعا از این موضوع میترسم
الان باب شده پسر ها هم گوشواره میندازن
خب تو خانواده ما این موضوع خوب نیست
ولی شاید بچم انجام داد
میدونی یه سری چیز ها هم به عنوان تجربه بد نیست
درنهایت ما فقط میتونیم راه درست رو بهشون نشون بدیم و به نظرشون احترام بزاریم و به خدا بسپاریمشون 🥰

بنظرم باید بری پیش تراپی چون استرست بیخودیه، در واقع یه جور خود درگیری،بهتره باهاش دوست باشی و تو هر مقطع سنی دوستانه رفتار کنی باهاش تا بهترین راه ها رو تو زندگیش انتخاب کنه

یه کتاب هم به نام باغبان و نجار از آلیسون گوپنیک هست، واقعاً موضوعش همین دغدغه شماست

عزیزم دغدغه‌ی شما ستودنی و نشانه مسئولیت پذیریتونه. پیشنهاد من براتون اینه که در درجه اول استرس و کمال‌طلبی رو از خودتون دور کنید (به کمک مطالعه‌ی کتب روانشناسی یا تراپی یا هر راهی خودتون می‌دونین) چون بچه‌ها ناخودآگاه متوجه استرس ما می‌شن و بدتر لج می‌کنن. خود من هر وقت خیلی کمال‌طلب و حساس می‌شم به وضوح می‌بینم بچه‌م دستورناپذیرتر می‌شه‌.

ادم نمیدونه چی بگه از یه طرف روانشناس میگن اینکه روی حرفش میمونه خیلی خوبه از یه طرف منم مثل شما به فکر آینده هستم.
امروز به همسرم میگفتم واقعا بزرگ شد چجوری حرفمون گوش میکنه.

هیچ کار فقط و فقط سعی کن باهاش دوست باشی بدون هیچ قضاوتی به صحبتاش گوش کنی سعی کنی در کنارت احساس امنیت بکنه

سوال های مرتبط