۱۲ پاسخ

حتما با یک مشاوره صحبت کن ، اصلا رفتارت به نظرم‌ مناسب نیست ، زن و شوهر به همدیگه نیاز دارن ، شما اگه با هم خوب نباشید در آینده بچه تون تاثیر داره ، پدرو مادر خوب و شاد و خوشبخت در کنار هم برای بچه نعمت بزرگی یه ‌‌....

بهش میگن افسردگی بعد از زایمان هم من و هم شوهرم اوایل دچارش شده بودیم من یه مشاور داشتم ودارم خیلی کمک کرد الان خیلی خیلی بهتریم رابطمون شاد شده و هر دوتامون حال بهتری داریم خداروشکر شما هم پیگیر بشید و حال خودتون و خانوادتون رو بهتر کنید 🌺🥰

برعکس من بارداری وزایمان باعث شدن بیشتر بهش وابسته بشم ولی ما هم اکثر اوقات ازهم دوریم کارش جوریه که هروقت میره یک ماه اینجوریا میمونه میاد یک هفته ده روز دوباره میرع

برو با شوهرت حرف بزن بگو نمیدونی چرا اینطوری شدی و نیاز به مشاوره داری و ازت ناراحت نشه و درکت کنه
شما هم سعی تو بکن بخاطر بچت رفتار تو درست کنی اینطوری همسرت هم ازتون ناراحت نمیشه و فرصت کافی و بهتون میده به خودت بیایی

خسته ای کمک بگیر ازش. یه خواب راحت داشته بعدش یه تایم برای شوهرت داشته باشی شاید تیروئید داری بیشتر از حد خسته میشی همش حس خواب داری

سعی کن این وضعیت و تا بچه بزرگ تر نشده درستش کنی اون درک میکنه رفتار هارو نیاز داره به عشق پدر مادرش من و شوهرم بعد زایمان از هم دور نشدیم هیچ خیلی بیشتر از قبل عاشق همدیگه ایم من بدون شوهرم یه شبم خوابم نمیبره اونم همینطور

عزیزم حتما برو مشاوره طبیعی نیست رفتارت اینجوری بین تون جدایی میوفته ک البته افتاده انگار نزار بدتر شه

افسردگی بعده زایمان تو درمان نکردی این مدلی شده برو پیش روانپزشک خودتو درمان کن زندگیتو خراب نکن

یکم‌تحمل کن
اینجوری ک اونو از خودت میرونی یهو اتفاقی میفته ک بعد ها پشیمون میشی
از مشاور کمک بگیر
دچار افسردگی نشدی؟

شوهرم تا قبل اینکه بچه بدنیا بیاد خوب بود الان کلا اخلاقش عوض شده منم بدتر از اون لجباز شدم

چرا خب😱😕

خونه بابام باشم*

سوال های مرتبط

مامان پناه🍒 مامان پناه🍒 ۱۷ ماهگی
تو اتاقی که داخل سالن زایشگاه بود و کنار تخت من یک خانم منتظر اومدن کوچولو نازش منتظر شدم تا آماده بشم واسه عمل پرستار برام آنژیوکت گذاشت سوند وصل کرد بهم وسایلی که همسرم از داروخونه گرفته بود داد یک دست گان با دمپایی و آب معدنی و آبمیوه و پوشک لباسامو پوشیدم به کمک یک خانم خدماتی نشستم روی ویلچر و راهی اتاق عمل شدم اتاق زایشگاه دقیق رو به روی اتاق عمل بود خواهرم پشت در با چشمای اشکی منتظرم بود ازش سراغ پوریا همسرمو گرفتم گفتم چرا نیست گفت راه ندادن بیاد سرمو بوسید فقط تونستم بگم آبجی دعا کن با پناه از این این در بیام بیرون خواهرمم بدتر از من احساساتی هیچی نگفت فقط سرشو تکون داد و منو با چشمای اشکیش راهی اتاق عمل کرد.
با ورودم به اونجا انقدررررر سردم شد و سرد بود که ناخودآگاه تن و بدنم میلریزد اون خانم منو اونجا رها کرد و رفت تو دلم فقط دعا میکردم واسه اونایی که ازم خواسته بودن یا شون باشم همینجوری تو حال خودم بودم که یک مرد میانسال اومد ویلچرمو به سمت داخل برد پرستار همراهم پروندمو تحویل داد و ازم خداحافظی کرد وارد اتاق جراحی شدم همه جا تمیز و بزرگ و سرد سرد سرد آنقدری که من دیگه کنترل بدنمو نداشتم از طرفی استرس از طرفی سرما همه جامو تو دست خودش گرفته بود و من حسابی میلرزیدم جوری که اگه اون آقا میانسال نبود تا کمکم کنه نمیتونستم بشینم رو تخت.....