واقعا حسودیم میشه به دخترایی که با مامانشون تو یه شهر مخصوصا تو یه محله هستن :) هر روز دلشون گرفت میرن خونش کلی حرف میزنن درد و دل میکنن کاهایی که کیلومتر ها فاصله داریم حتی نمیتونیم درد دلمون رو بگیم چون دلنگران میشن🫠💔 امروز اگه مامانم بود مجبور نبودم خونه تمیز کنم غذا درست کنم بچمو خودم نگه دارم وقتی خودمو همسرم دخترم با هم مریض شدیم🙂





رفلاکس کولیک

منی که هم مادرشوهرم هم مادرم نزدیکم هستن ولی اصلا نمیرم یا بچمو پیششون نمیزارم تحت هرشرایطی بچه هام پیش خودم هستن

دقیقا خیلی سخته.خودمم همینم.با وجود اینکه تقریبا ۴۵ دقیقه راه هست ولی بازم خیلی اذیتم

مامان من جوریع که اگه تو یه خونه هم باشیم بدرد من نمیخوره من دنیایی از دردم همش تو دلم دارم😞

واقعا خیلی سخته درک میکنم😔

من مامانم پیشمه
تو یه کوچه ایم
ولی آنقدر مادرم آسیب پذیر و استرسیه
هیچوقت باهاش درد و دل نمیکنم
مشکل من حل میشه اما مادرم تا مدتها بیخیال نمیشه
ولی وجودشون دل گرمیه

درکت میکنم. واقعا نعمت بزرگیه